West Side Story

Útvarp Reykjavík.

2006-11-07T21:32:00.000Z

Klukkan er tólf. Ég sit í eldhúsinu við sjóinn og þyl upp úr mér margvíslegan fróðleik um skattamál á alþjóðavettvangi. Þetta er sérkennileg iðja, einkum vegna þess að hér er ég einn og algerlega laus við nokkuð sem heitir áheyrendur.

Þrátt fyrir þetta er útlit fyrir að heimildir um þessar stundir úr lífi mínu glatist ekki alveg . Eins og reiðiköst Nixons í Hvíta húsinu forðum daga er verður þetta allt fest á band fyrir þá sagnfræðinga framtíðarinnar sem eru fróðleiksfúsari en góðu hófu gegnir.

Í fyrsta skipti á ævinni er ég þess heiðurs aðnjótandi að kenna eitthvað sem heitir fjarnám.

Fjarnám er merkilegt fyrirbrigði. Einhvern tíma heyrði ég mann lýsa kostum þess fjálglega og í löngu máli. Hann talaði um hvað fjarnám myndi skapa þekkingarsamfélag á stöðum þar sem fólk nennti ekki læra og horfði bara á vídeó.

Ég hélt reyndar ekki vel athyglinni yfir því sem hann varð að segja. Ég held samt að hann hafi eitthvað misskilið konseptið. Ég er minnsta kosti ekki að hugsa það sama og hann þar sem ég sit og les fyrirlestrana mína inn.

Ég er að hugsa um að til séu ættbálkar einhvers staðar úti í heimi sem vilja ekki að teknar séu ljósmyndir af sér. Fólk heldur þar að það missi sálina inn í vélina ef það er fest á filmu.

Sjálfum finnst mér miklu óhugnanlegra að lesa rödd mína inn á einhverja spiladós þar sem hún lifir sjálfstæðu lífi um ókomna tíð.

Ég vil ekki vera fordóma í garð ólíkra menningarheima en mér finnst beygur minn að þessu leyti vera rökréttari. Í mínum hugarheimi eru draugar verur sem fara þusandi eitt og annað án þess að við sjáum tangur né tetur af þeim. Mér finnst hljóðið úr mér án myndar vera hálfgerður draugur af sjálfum mér.

Það er margt sem kemur á óvart í lífinu. Kannski mun maður einhvern tíma komast að því að draugar séu til í raun og veru til dæmis. Einu getur fólk þó sofið alveg rólegt yfir og það er vissan um að ég fari aldrei að útvarpa sjálfum mér á þessari síðu.

Sydney, juð og áfengismennt

2006-10-11T11:04:00.000Z

Nú skuldum við ferðasögu, heimkomusögu, og alskonar sögur frá mánaðarlöngu bloggfríi. Sydney er hin vænsta borg og Ástralir hið ágætasta fólk svo ekki sé meira sagt. Beinskeyttur og kaldhæðinn húmor þeirra átti vel við okkur skötuhjú. Ferðasagan verður látin liggja milli hluta á þessum vettvangi úr því sem komið er og áhugasamir hvattir til að mæta í heimsókn fyrir frekari ferðasögu og myndasyrpur. Fest voru kaup á hágæða myndavél í ferðalaginu og af því tilefni sægur af myndum tekinn, en af einhverjum tæknilegum orsökum rata þær ekki inn á bloggið.

Við skötuhjúin erum búin að koma okkur vel fyrir hér á Tómasarhaganum. Þvílík dásemd þessi gata. Um klukkan hálf níu á morgnanna koma til okkar syngjandi gestir, þrír spörfuglar, og setjast á fína “nýja” handriðið okkar. Við sem sagt tókum okkur til og juðuðum svalarhandriðið og lökkuðum svo með hammerite lakki á eftir. Erum nokkuð stolt af árangri erfiðisins.

Maður er nú samt ekki almennilega fluttur fyrr en eftir að hafa haldið nokkur matarboð, gott partý og fengið til sín næturgesti. Helgin mun vera helguð því síðastnefnda því Bríet og Breki munu flytjast til okkar annaðkvöld meðan frú Laila stórafmælisbarn og Manni skreppa til Barcelona. Matarboðin verða reidd fram hvert á eftir öðru á nánustu framtíð; viðveran í boxinu leiddi til æfingaleysis sem er núna verið að ráða bótum á.

Partýið góða var haldið um helgina og var þar margt góðra gesta. Urðarkötturinn átti þar stórleik með því að færa mér þá stórkostlegu bók Áfenga drykki eftir bruggunarverkfræðinginn og Humboldt-styrkþegann Hinrik Guðmundson (Dipl.Ing).

Formáli bókarinnar vakti sérstaka athygli en hann er svohljóðandi:

,,Íslendingar hafa ekki alizt upp við áfengismennt eins og aðrar hvítar þjóðir, sem hafa aldagamla sögu og reynzlu að baki sér í þessum efnum, enda ekki við því að búast af landfræðilegum orsökum og vegna erfiðra lífskilyrða.” (Guðmundsson, H. 1953. Áfengir drykkir: Öl, vín, brenndir drykkir og vínblöndur. Borgarprent Reykjavík. Bls. 5)

Bók Hinriks hefur að geyma ýmsan fróðleik. Hann segir til dæmis frá tilurð barsins og hanastélsins. Barinn kemur af orðinu “Barrier” því á landnámstíma Ameríku þegar - að sögn höfundar- “óskipulagðir innflytjendur af ýmsu tagi höfðu sjálfir á hendi framkvæmd persónuöryggis síns og vernd eigna sinna að miklu eða öllu leyti, þegar hnífar sátu laust í skeiðum og byssur réðu oft á tíðum úrslitum í samskiptum manna, þótti veitingarmonnum örugggara að hafa varnargirðingu fyrir framan veitingaborðið til þess að tryggja sér svigrúm til ganráðstafana, ef um óspektir eð áras var að ræða.” (Guðmundsson, H. 1953. Áfengir drykkir: Öl, vín, brenndir drykkir og vínblöndur. Borgarprent Reykjavík. Bls 71)

Leggur hann einnig ríka áherslu á að glösin séu kristaltær og ber þvi við að “lituð glös séu miskilningur.” Í niðurlagi bókarinnar leggur hann ríka áherslu á að menn fylgist með því áfengismagni sem það hefur innbyrt þar sem ½ - 1 klst getur liðið þar til menn verða varir við áhrif þess. Hann heldur svo áfram:

,,Þeir sem þrátt fyrir allt hafa ruglazt í ríminu og drukkið meira en þeir eru menn til að þola, geta reynt að styrkja sig á eftirfarandi:

Praire-oyster-cocktail
Takið cocktailglas og látið í það 1 matskeið af enskri sósu og 1 heila eggjarauðu, sem á að fljóta á sósunni. Stráið salti og papríku yfir, hellið 1 teskeið af edikið þar á ofan og fyllið síðan glasið með matarolíu. Drekkið úr glasinu í einum sopa og skolið niður með vatni.” (Guðmundsson, H. 1953. Áfengir drykkir :Öl, vín, brenndir drykkir og vínblöndur. Borgarprent Reykjavík. Bls 176)

Er ekki kominn tími á smá frí frá þessu öllu saman?

2006-08-31T12:35:00.000Z

Einhvern tíma var mælt að trúa öllum væri ekki gott en engum hálfu verra. Ég hef mótað mér sams konar afstöðu til ákvarðanatöku: Í mínum huga er einhver ákvörðun yfirleitt betri en engin og því stærri sem hún er – þeim mun skemmtilegri. Því er fer hins vegar fjarri að allar ákvarðanir séu góðar.

Þessi afstaða er í ákveðnu ósamræmi við eðlislæga varfærni mína. Heilbrigð skynsemi ræður manni líka frá því að taka djarfar ákvarðanir ef maður er þokkalega ánægður með lífið og tilveruna. Ég tel mig skora dagsdaglega nokkuð yfir meðallagi á prófunum hvað varðar hið síðarnefnda.

Úr því að mér gefst ekki oft færi á að taka stóra og djarfa ákvörðun sem raskar ekki stöðu minni og högum að verulegu leyti hef ég tilhneigingu til að grípa gæsina þegar hún gefst.

Í vikunni átti ég samtal við verðandi eiginkonu mína um hvert við ættum að fara í frí þegar þessu námi okkar lyki. Þar sem hún var önnum kafin við að leggja lokahönd á meistaraverkefni sitt sagði hún: “Finndu bara eitthvað, ég treysti þér alveg til að finna eitthvað skemmtilegt ástin mín.”

Ég þurfti ekki frekari hvatningu. Eftir nokkurra klukkustunda netrannsóknir, samanburð á flug- og hótel var fannst mér ein ákvörðun áberandi stærri, flottari og skemmtilegri en allar aðrar innan fjárlaga okkar.

Við fljúgum til Sydney um hádegisbil á þriðjudaginn.

Á fyrsta degi.

2006-08-11T23:34:00.000Z

Guð skapaði heiminn á sjö dögum, ætli ég geti ekki skrifað verkefni á átta? Samkvæmt Supernova þá eru bestu lög rokkstjarna oft samin á innan við tíu mínútum.

Ég semsagt náði að leggja næstumþvílokahönd á líkanið mitt, fyrir þetta ráðgjafafyrirtæki/rannsóknabatterí. Sem fyrir áhugasama snýst um að besta mögulegar “pólisíur” varðandi það að draga úr vatnsleka Bretlandseyja. Þetta hefur verið mikið fréttaefni (þá vatnslekinn ekki verkefnið mitt) í sumar út af hitabylgjunni sem er “sembeturfer” lokið.

Fyrir enn áhugasamari þá er þetta líkan ósamfellt ólínulegt bestunarlíkan. Þau geta verið torleysanleg. Því fleiri “ó” sem eru í skilgreiningunni því svæsnara er þetta. En með hjálp svokallaðra “Genetic/evolutionary Algorithms” er þetta leysanlegt en þeir byggja á þróunarkenningu Darwins. Ég ætti kannski frekar að athuga hvað Darwin var lengi að hripa niður svipað langan greinarstúf sem mér er ætlað að skrifa og skila inn heldur enn að gera áætlanir mínar út frá því hvað Guð var lengi að skapa heiminn.

Það er svo sem engar stórfréttir hérna af okkur hjónaleysunum. Við erum komin aftur í B-týpu munstrið, spilum soldið af skvassi, borðum góðan mat og drekkum soldið kaffi endrum og eins. Það styttist í komu okkar til ægifagra Íslands. Ætli við hættum þá ekki þessu bloggstússi.

Í fullri hreinskilni.

2006-08-08T22:16:00.000Z

Hinn 28 ára gamli knattspyrnumaður Frank Lampard var að gefa út ævisögu. Titill hennar felur í sér ákaflega fyrirsjáanlegan orðaleik með fornafn hans. Ég þarf varla að taka fram úr þessu titillinn er: "Being Frank."

Ég hef því miður ekki haft stund aflögu til að lesa þetta mikla bókmenntaverk spjaldanna á milli en í henni getur að finna afar ljóðræna lýsingu á dvöl söguhetjunnar um borð í snekkju Romans Abrahamovich, eins ríkasta manns Bretlandseyja. Þar segir meðal annars:

"I suppose people imagine that as a Premiership footballer, my life is quite special. I would agree, but those two weeks opened my eyes to another world."

Einhvers staðar sá ég spurt hvort hægt væri að hugsa sér órómantískari draum en þegar milljónamæring dreymir um að verða milljarðamæringur. Ég á erfitt með að finna spurningu sem er meira leiðandi.

Annars er það helst að frétta af okkur hjónaleysum að það er torskilið milli sessunnar og sitjandans svo og fingranna og lyklaborðsins þessa dagana. Skilafrestur nálgast óðfluga.

Í tilefni af því að okkur áskotnuðust miðar frá forfallaðri vinkonu brugðum við okkur í Globe Theatre um helgina að sjá Anton og Kleopötru Shakespeares. Þar staðfesti ég grunsemdir mínar um að Shakespeare er betur lesinn heima en séður í leikhúsi.

Við fórum eftir einn langdreginn klukkutíma, sannfærð í þeirri trú okkar að veröldin fyrir utan væri áhugaverðara leiksvið en það sem blasti við okkur.

Til varnar leikhúsinu þá var ensk klassík ekki það sem þreyttir hugar okkar þörfnuðust þetta kvöldið. Leiðin úr leikhúsinu lá beint á Leicester Square þar sem kvikmyndin Miami Vice var nýverið tekin til sýninga.

Í stuttu máli þá er Miami Vice frábær mynd sem flestir ættu að verða betri menn af að sjá. Nú þarf maður að verða sér úti um þættina áður en maður lendir í annarri eins törn.

30.

2006-07-26T20:28:00.000Z

Mikið vona ég að aldur eigi sér enga samsvörun í veðri. Eins og allir vita telst lofthiti frá 15 – 29 gráðum á Celsíus kjöraðstæður fyrir mannlega tilveru. Um leið hitamælirinn færist yfir töluna 30 verður lífið hins vegar hratt óbærilegra og útheimtir stöðugt meiri aðlögunarhæfileika af þeim sem hefur fengið það að láni.

Þótt ótrúlegt megi teljast þá fylltu tilteknir íbúar póstnúmerisins WC1NDJ í London þriðja tuginn fyrir skömmu. Að minnsta kosti er það “ótrúlegt” í skilningi Indverjans Raj sem vinnur í Tesco-versluninni á sama svæði og þvertekur fyrir að selja ykkar einlægum flösku af Peter Lehmann Barrossa Semillon 2004 og fleiri eðalvínum nema hann framvísi löglegum persónuskilríkjum.

Einhvern tíma veltum við Stebbi fyrir okkur hvenær maður væri kominn til manns. Mig minnir að Stebbi hafi komið með þá hittnu skilgreiningu að það væri þegar sundlaugarverðir hættu að sprauta á mann köldu vatni fyrir að baða sig ekki nægilega vel – sem væri um og í kringum tvítugt.

Seinni gerði ég áhlaup að skilgreiningu um hvenær maður væri orðinn miðaldra. Í huga mínum er það þegar maður hættir að hlusta á nýja tónlist. Ég held að mér hafi aldrei tekist að hræða fólk jafn-mikið með nokkru sem ég hef sagt: ég þekki frekar marga sem hættu að nenna nýrri tónlist á svipuðum tíma og þeir komust til manns.

Mér var hugsað til þessarar skilgreiningar þar sem á sunnudaginn varð ég þeirrar gæfu aðnjótandi að kynnast nýrri tónlist fyrir tilstilli Gvara bróður og Rögnu hans. Í tilefni af heimsókn þeirra hjónaleysa fórum við Sylvía með þeim á Jazz Café í Camden hlýddum þar á stórsveit hip-hopsins, Slum Village. Sérstaklega var Isaac Hayes samplið gott.

Daginn áður höfðum við bræðurnir orðið þess heiðurs aðnjótandi að vera viðstaddir opnun nýja Emirates leikvangsins í norðurhluta Lundúna. Ekki dró það úr gleði okkar að Marco Van Basten nokkur skyldi birtast óvænt á vellinum og sýna gamalkunna takta.

Líklega markar heimsókn þeirra hjónaleysa ákveðin kaflaskil hér í London þar sem nú tekur við vinnutörn hjá okkur sem aldrei fyrr fram að námslokum. Við kvöddum þau með söknuði enda hefur það sannarlega verið eitt af helstu gleðiefnunum við að vera hér í framhaldsnámi hversu stutt hefur verið fyrir fjölskyldu og vini að heimsækja okkur og hversu duglega þau hafa notað þau tækifæri.

Fleiri myndir

2006-07-18T15:01:00.000Z

Bríet á "huge" stóru trampólíni

Komum við í undergroundinu svona til að fara á milli staða.

Við höfðum varla tíma til að borða en komum stundum við á búllunum

Þreyttir fætur að fá far eftir viðburðaríkann dag

Heitasti bletturinn í Evrópu

2006-07-18T14:40:00.000Z

Hef verið að rúlla í gegnum blogg og sé að rigningar og rokmet í Íslandssögunni virðist vera slegið. Hér í Lundúnarborg er önnur saga, hitamet eru slegin daglega og á morgun á hitinn að fara upp í 37 gráður, sem þýðir 57 gráður í undergroundinu...mér segist svo hugur um að stemmingin verði sveitt þegar ég fer til Swindon í skrifstofufötunum á morgun.

Sveittir lófarnir klístrast við lyklaborðið meðan viftan þeytir hárinu til og frá augunum. Sem betur fer komu þau Laila, Breki og Bríet og hresstu okkur við í síðustu viku. Hér koma nokkrar myndir af dvölinni þeirra hjá okkur.

Krúsídúllurnar í London Eye

Breki að óska sér

Nú svo hittum við skrattann

Sylvía Frænka fórnaði sér í alla rússíbana og sjóræningjaskip

Þessi gíraffi varð á vegi okkar dágóða stund

Ætli þetta heiti ekki að grafa sína eigin gröf

Landsliðstreyjan.

2006-07-14T19:48:00.000Z

Fyrir þremur mánuðum hafði faðir Andersons samband við skrifstofur Nike í Sao Paolo í Brasilíu. Erindið var að fá áletrað nafn á brasílíska landsliðstreyju.

Yfirleitt þarfnast slík beiðni ekki sérstakra afskipta Nike. Í Brasilíu eru landsliðsmenn aftur á móti í guða tölu en af þeim sökum þykir engan veginn við hæfi að óbreyttir borgarar klæðist landsliðstreyjunni helgu með áletruðu nafni.

Góðu heilli er faðir Andersons maður með sambönd. Hann er varaforseti knattspyrnuliðsins Corinthians sem átti þrjá fulltrúa á HM þetta sinnið (Mascherano, Tevez frá Argentínu og Ricardo hjá Brasilíumönnum). Nike afgreiddi beiðnina og treyjan var afhent sem afmælisgjöf þremur mánuðum síðar í London.

Vitiði hvað: Hundurinn okkar át bloggið :o

2006-07-04T22:12:00.000Z

Sumarið í London hefur verið það heitasta í áraraðir. Við innisetufólk höfum því fjárfest í viftu og förum í kaldar sturtur inn á milli stífrar lestrarsetu. Þó höfum við þurft að gefa óþreyjufullnum Íslendingnum sem býr innra með okkur útrás fyrir sólareirðaleysið og gert okkur ferð á ströndina, Brighton og Whitstable.

Jógúrtmeðferðir og smyrsli hafa verið iðkaðar af miklum krafti í þeirri von að umræddur bloggari (ef ég telst sem slíkur sökum einstakrar leti í bloggheimum síðasl. vikur) verði trúverðugur í hópavinnu á “Office space” skrifstofunni í þeim ágæta bæ Swindon á fimmtudag. Annars gengur ágætlega að vinna í verkefninu þrátt fyrir afleitri hjálp frá mbl.is/fasteignir, HM og veðurguðunum.

Með hækkandi sól í lofti hefur ferðastraumur til London aukist og fengum við góðan vin í heimsókn. Kolli kom frá Uxnafurðu og hrisstum við af honum lestrargrímuna í rússíbana og Depeche Mode tónleikum. Þóru Kristínu var samt sárlega saknað og hálfgerður skandall að hún hafi ekki verið með í för. Mæli ég með ástarsögunni hennar sem var frumflutt í útvarpinu síðustu helgi sem er á blogginu hennar.

Myndir frá síðustu dögum:

Kjartan sýndi það karlmannlega afrek að vinna þennan höfrung handa mér.

Kjartan fyrir framan höll í Brighton.

Þennan glæsilega samfesting litum við augum á ferðalagi okkar um Notting Hill þvílík fegurð. Hann kostaði 95 pund og ef við hefðum verið með það á okkur hefðum við án efa fjárfest í honum.

Þéttir tónleikar, án efa á topp 3 listanum.

Fengum okkur gott að borða í góðum félagskap.

Litlu börnin leika sér

2006-06-16T19:38:00.000Z

Þá var loksins komið að því, við íslendingagengið í International Hall vorum öll búin að henda inn verkefnum og fara í síðustu prófin. Árni hefur beðið óþreyjufullur að komast heim til Íslands en við náðum honum í smá celebration í gærkvöldi. Eftir að hafa horft á leik England-Trinidad Tobaco skellum við okkur út að borða.

Maturinn var ekki af verri endanum en við fórum s.s. á ítalskan eðal stað rétt hjá Westminster og London Eye.

Eftir matinn slógum við á létta strengi. Enda öll búin að vera í grafalvarlegum pælingum síðustu daga. Ef ekki um hverja við eigum að skipta út í draumaliðunum okkar þá eitthvað sem snýr að Brownian motion, sammkeppnisrétti eða mannréttindum.

Hér sést lögfræðingur í fullum rallýklæðum.

Enn annar í rallýpósu.

Við unnum helling af einhverjum miðum í þessu tæki, náðum að kaupa fyrir þá bangsa fyrir Gunnar sem var því miður fjarri góðu gamni.

Nú svo gátum við nú ekki hætt að leika okkur svo við tókum einn Settlers þegar við komum heim. Mig minnir nú að sá sem hafi rústað körfunni og klessubílunum hafi líka unnið Settlersið.

Með leikgleðina í hámarki náði ég að fella Yengað aðeins of snemma.

Þrátt fyrir gleði gærkvöldsins ákvað Árni nú að flýta sér heim til Íslands, enda keppir maður nú ekki við svona prinsa:

Der Ball ist Rund. - Das Spiel dauert 90 Minuten.

2006-06-11T22:12:00.000Z

Það er líklega ekki fjölmennt í hópi grunaðra lesenda þessarar síðu sem ber sérstakan hlýhug til landsliðs Þjóðverja á HM. Þótt ótrúlegt sé þá er einstaklega góðmenn í þeim hópi.

Þessum lesendum tileinka ég þennan hlekk.

Að velja og hafna.

2006-06-07T16:28:00.000Z

Yfirleitt væri það engin spurning hvort ég ætti að fara á Sálumessu Brahms í St. Pauls 20. júní nk. Leikur Englands og Svíþjóðar í HM á sama tíma hefur hins vegar flækt málið. Sennilega er ég eini maðurinn í London sem á erfitt með að gera upp hug sinn til þessara viðburða.

Í dag fékk ég tölvupóst frá vini mínum Gian í Helsinki sem ég hélt að myndi einfalda líf mitt til muna. Erindið var þrítugsafmæli kærustunnar hans og vinkonu minnar, 20. júni, sem hann óskaði eftir hjálp minni við að skipuleggja. Það eru óskráð og óhagganleg lög að vinir manns ganga fyrir í svona aðstæðum.

Mitt verkefni í þessu öllu saman er að finna huggulegan og fínan stað fyrir okkur til að borða á. Ef það er eitthvað svið þar sem annars skeikul dómgreind mín er nánast óbrigðul þá er það einmitt að finna slíka staði.

Niðurlag bréfs Gians veldur mér hins vegar ákveðnum vandræðum: “Staðurinn þarf að vera smart og huggulegur og rúma um 15-20 manns. Á móti kemur að Englendingar og Svíar eru að spila á sama tíma, þannig að það þarf helst að vera skjár þarna þar sem hægt er að horfa leikinn.”

Næsta skref er sennilega að senda Gian svar og útskýra fyrir honum að líklegt er að hver einasti sjónvarpsskjár í landinu muni laða að sér um 20 sveitta Englendinga á þessum tíma. Það verði því veruleg áskorun að halda uppi huggulegri stemmningu við þær aðstæður.

Af mér er það annars að frétta að ég er búinn í prófum og úti er 27 stiga hiti. Það er auðvitað gjörsamlega fráleitt af hafa sóað mínútu af þessum aðstæðum í blogg á tölvu.

Öpdeit

2006-06-02T12:02:00.000Z

Ég kláraði prófin þar síðasta miðvikudag og hálftíma síðar var ég komin upp í lest á leið á flugvöllinn. Eftir að hafa komist klakklaust í gegnum allar gegnumlýsingar og rúllustiga settist ég með ostaköku og kaffi latte á Nero. “Jón, er þaggi geit þrjátíuogátta! Við verðum að hlaupa, það segir á spjaldinu 20 mínúntna gangur”. Þeir leyna sér ekki Íslendingarnir og fínt að hafa þá í kringum sig þegar það eina sem kemst að er að gófla í sig þessari gómsætu ostaköku og sötra með henni ljúfan latte. En nei, ekki núna.

Ég lenti beint í faðm Lailu og Manna. Fékk hjá þeim töfrate og Laila lét renna í bað fyrir mig. Hvílík sæla að fara í bað. Ég er baðkona en hef búið við sturtu (reyndar þá albestu sem ég hef farið í) síðan í lok síðasta sumars. Bríet og Breki fengu svo gjafir í stíl, Breki bleika skó en Bríet bleikt pils. Með lukkuna yfir því í hámarki tók við frænkudekur sem innifól keilu og kaffihúsarferð.

Ég ætla nú samt ekki að tíunda Íslandsförina hér þar sem ég var ótrúlega effektíf í húsaskoðunum og öðrum eins praktískum málum. Náði samt að hitta familíuna og vinina og kjósa inn á milli og taka púlsinn á vöku kosninga, þó svo að ég myndi vilja hafa hitt miklu fleiri.

Í London tók svo mastersverkefnið og stuðið við. Ég fór í fyrsta skipti til Swindon. Ég vaknaði kl. 7 komin út 7.15 og á “Office space” skrifstofuna í Swindon kl. 9.00 og alls kostaði þessi ferð 90 pund. Allar ábendingar um góðar bækur vel þegnar -sé fram á að þeir tæpir fjórir tímar sem fara í lestraferðir á dag verði nýttir til rækilegs bókalesturs.

Við Árni skelltum okkur ásamt Sindra og Unni á Gipsy Kings sem sungu inn í okkur sumarið. Hvílíkir gítaristar. Ég hef alltaf borið gríðalega virðingu fyrir þeim sem geta spilað á gítar eftir að ég reyndi að læra þetta á sínum tíma, en án nokkurs vott af árangri.

Hitti svo Bobbu móðursystur Kjartans í gær. Kjartan sat sveittur við bækurnar meðan við Bobba (sem er núna hér með titlaður heiðurgestur okkar Kjartans því hún hefur sett met í heimsóknafjölda til okkar síðan við fluttum til London) og við gæddum okkur á afrískum mat. Þegar við höfðum klárað að borða og tilbúnar að standa upp sælar og saddar voru ljósin deyfð og tónlistin hækkuð. Fyrir framan okkur stóð svo hálf nakin magadansmær og eyddi heilmiklu púðri í dans fyrir okkur dömurnar.

Á kjördag.

2006-05-27T21:04:00.000Z

Einn af fáum lagabókstöfum sem framkölluðu bros í huga mér þegar ég sat yfir skruddunum forðum daga var grein í áfengislögum sem mælti fyrir um að áfengissölubúðir skyldu vera lokaðar á þeim dögum sem kosningar til Alþingis og sveitarstjórna færu fram. Mér fannst alltaf eins og þetta ákvæði varpaði ákveðnum dýrðarljóma á gildi hinnar lýðræðislegu hugsunar.

Ákvæðið sýndi augljóslega líka fram á ákveðna togstreitu milli Alþingis og forseta Íslands. Það gaf dæmis sterklega til kynna að menn yrðu að ganga alls gáðir til atkvæðagreiðslu í hreppsnefndina meðan það lét einu gilda þótt menn kysu sjálfan forseta Íslands við skál.

Eftir nýlega breytingu á áfengislögum eru útsölustaðir ÁTVR bæði opnir á kjördag í sveitarstjórnarkosningum sem Alþingiskosningum. Mér skilst að rökin fyrir breytingunni hafi verið “breyttir verslunarhættir”.

Kannski er þetta merki þess að fjármagnið sigri alltaf lýðræðið að lokum.

Staðreynd.

2006-05-26T16:46:00.000Z

Það er ekki auðvelt að hlaupa 4 km á þar til gerðu bretti skömmu eftir að hafa innbyrt hálfan kjúkling, vænan skammt af frönskum og einn Hoegaarden.

Hvaðan kom mér þessi afleita hugmynd?

Eurovision

2006-05-19T15:03:00.000Z

Ég spáði því að Silvía myndi komast áfram. Reyndist ekki sannspá í þeim efnum. Mikill spenningur myndaðist fyrir keppnina hér í International Hall, enda erum við með einn helsta Eurovision-fræðing þjóðarinnar á efri hæðinni sem mætti tveimur tímum fyrir keppni til að ganga úr skugga um að allt væri tengt og frágengið. Netið við sjónvarpið og svo hljóðið við tölvuna.

Síðan voru símarnir gerðir klárir fyrir kvöldið. Þeir sem hafa áskrift þurftu ekki að hafa frekari áhyggjur en minn sími (þessi flotti) er top up sími og sá ég til þess að næg inneign væri á honum til að geta greitt svona rétt rúmlega 8 atkvæði.

Nú svo hófst keppnin. Indverskur matur var snæddur með eðal svissnesku súkkulaði í boði Chris í desert. Ekki get ég sagt að dinnertónlistin hafi slegið í gegn, frekar vemmileg og klisjukennd. Þar sem við horfum á þetta án lýsingar (beint af netinu) þurftum við að reiða okkur á hann Árna sem kom með marga velútfærða fróðleikspunkta. Finnarnir áttu gott sjóv og nýttu möguleika sviðsins. Carola náði að sletta smá elegans í sín vemmilegheit. Silvía mætti svo í lokinn og þrátt fyrir ,,the biggest boooo in eurovision history” þá skilaði hún laginu með þokka. En, hvað um það, Evrópa er ekki tilbúin fyrir Silvíu þó að Silvía sé tilbúin fyrir heiminn.

Finnst svona írónía í því að við séum orðin of kúl fyrir keppnina og sendum grínlag. Erum síðan rosa súr yfir því að það komist ekki áfram, spurning um hvort við séum ekki að bíta í skottið á sjálfum okkur.

Atvinnuviðtal.

2006-05-17T23:59:00.000Z

Atvinnuviðtal er viðburður sem fólk gengur ekki til af fullri yfirvegun nema það hafi alls engan áhuga fyrir því starfi sem í boði er.

Síðastnefndar aðstæður eru örugglega ekki algengar. Þær gætu þó komið fyrir fólk sem hefur kosið sér það sérkennilega hlutskipti í lífinu að vera hengilmænur og ákveðið að helga líf sitt stöðugri leit að löglegri afsökun fyrir áframhaldandi greiðslu atvinnuleysisbóta.

Ljóst er að hagkerfið mun verða fyrir verulegum skakkaföllum þann dag sem meiri eftirspurn verður eftir hlutverki hengilmænunnar en launaþrælsins. Verður þá væntanlega stutt í þá samfélagsskipan sem stór hluti heldur áfram að vera hengilmænur en aðrir verða einfaldlega þrælar án þess að laun komi þar nokkuð við sögu (sbr. sögu Rómarveldis).

Í ljósi ofangreinds léttir mér alltaf þegar ég sé fólk hafa fyrir því að verða sér úti um heiðarlega vinnu. Hér í Bretlandi hafa fjölmiðlar t.d. verið undirlagðir af fréttum um Hr. Goma nokkurn sem mun hafa sótt um vinnu sem kerfisfræðingur hjá BBC.

Fyrir röð mistaka var Hr. Goma hins vegar látinn sitja fyrir svörum í beinni útsendingu í viðskiptaþætti BBC um vörumerkjadeilur Apple tölvurisans og útgáfufyrirtækis Bítlanna. Að sögn Hr. Goma taldi hann þetta vera hluta af atvinnuviðtalinu og bar sig furðu mannalega þót þetta kæmi honum augljóslega á óvart. Myndbandið af þessu verða allir að sjá.

Merkilegt nokk,

2006-05-17T18:09:00.000Z

Á fimm ára fresti er talningadagur í Tyrklandi. Hann ber oftast upp á Sunnudag, þá má enginn fara út og grilljón manns ganga hús úr húsi og spyrja fólk allskonar spurninga og telja fólk. Ef maður er ekki talinn, þá er maður ekki með.

Útlendingar

2006-05-16T22:52:00.000Z

Afhverju er tekið fram að fólkið sé af erlendum uppruna?

Hér og Hér

Að útrétta

2006-05-16T16:52:00.001Z

Það er eins gott að drífa sig að klára þetta próf svo maður geti farið að snúa sér að þessu. En þetta vandamál verður viðfangsefni mitt í mastersverkefninu í sumar.

Við sitjum hérna og lærum undir nöldursræðu nágranna okkar á pólsku. Mikið hvað hún getur baðað út höndunum þegar hún talar, sé rétt í hendurnar á bakvið gardínurnar. Kjartan hefur nú sett á lagið always look on the bright side of life.

Í pottunum er hakk að malla, það er víst galdurinn á bak við hakk og spagettí að láta þetta malla sem lengst. Við vorum vakin kl 6 í morgun þegar brunabjallan fór í gang. Hún fer mjög oft í gang hérna í International Hall. Við fórum út á gang og hittum nágranna okkar þar Chris og Reto, þau voru ekkert sérlega sæl á svipin frekar en við.

Jæja, best að drífa sig að læra svo maður getur farið að byrja á verkefninu. Annars er ég að koma ein mín liðs til landsins í lok mánaðarins til þess að útrétta. Aðallega að spá og spekúlera í nýjum húsakynnum fyrir okkur hjónaleysin, skilyrði fyrir íbúð eru: ekki of langt frá miðbænum, gott eldhús og baðkar. Vitið þið um eitthvað?

Veruleikafirring

2006-05-14T15:46:00.000Z

Að tala við vinkonu mína frá Hollandi sem ég bjó með á Ítalíu á msn:

Ég: “Nei hæ! Hvar í heiminum ertu stödd núna?”
Vinkonan: “Ég er í Ísrael”
Ég: “Vá en spennó, þú ert nú meiri ævintýramanneskjan”
Vinkonan: “Já komdu í heimsókn”
Ég: “Hvar í Ísrael ertu?”
Vinkonan: “Ég er í Netanya”

Googla upp Netanya og sé að þar líkt og í Tel Aviv hafi verið eitthvað um sprengingar

Ég: “Hvað ertu að gera þarna, er öruggt að vera þarna”
Vinkonan: “Hvar ert þú?”
Ég: “London”
...

(Nú er komin upp sú hugmynd að við skötuhjú heimsækjum hana þegar skóla líkur...enda lengi langað að skoða Jerúsalem og Dauðahafið).

Tired and Emotional.

2006-05-11T14:41:00.000Z

Í breska þinginu er aldrei sagt um nokkurn mann að hann sé drukkinn. Einhvern tíma hefði maður haldið að það væri vegna þess að tilefnin skorti, m.ö.o: menn gengu til lýðræðislegra stjórnarhátta allsgáðir. Svo er hins vegar ekki.

Eins og annars staðar í Bretlandi eru fólki í þinginu einstaklega lagið að kalla hlutina röngum nöfnum. Þannig er aldrei sagt að þingmaður sé “drukkinn” heldur eru önnur orð notuð um ástand hans. Er þá ýmist sagt að viðkomandi sé “Tired and Emotional” eða að þeir i snætt “góðan hádegisverð” (“had a good lunch”).

Ef þingmaðurinn hefur bersýnilega farið nokkuð vel yfir strikið er stundum látið að því liggja að hann hafi snætt “mjög” góðan hádegisverð.

Þessa vitneskju mína á ég að þakka nýrri heimildarmynd BBC um drykkjuskap breskra þingmanna. Þarna var rætt við þingmenn, ráðherra og aðstoðarmenn um áfengisþorsta valinkunnra fulltrúa lýðræðisins af furðu mikilli bersögli.

Í þættinum voru til dæmis spilaðar ræður ráðherra og þingmanna sem allar voru skýr sýnishorn um að áfengi er ekki nauðsynlega til þess fallið að skerpa dómgreind manna. Þá voru sýndar myndir af afvelta utanríkisráðherra í stjórn Wilsons í kjólfötum.

Frægasti drykkjurútur Breta er án efa Churchill. Samkvæmt myndinni á hann að hafa klárað 2-3 koníaksflöskur á dag þegar best lét.

Einhvern tíma á Churchill að hafa reynt að stilla drykkju sinni í frekara hóf. Þá setti hann sér þá reglu að fá sér ekki koníak fyrir hádegismat. Þeirri reglu var hins vegar fljótlega breytt yfir í bindindi fram að morgunmat.

Tekið skal fram að þessi regla gilti strangt til tekið “fram að” morgunmat og kom ekki í veg fyrir að drukkið væri með morgunmatnum.

Enginn þeirra sem vann með Churchill minntist þess þó að hafa séð hann nokkru sinni drukkinn. Maðurinn hefur líklega verið með fílslifur.

Dagurinn sem “tragíkómískt” varð meira “tragískt” en “kómískt”.

2006-05-10T22:42:00.000Z

Í Bandaríkjunum gilda engin lög um hvernig fangar eru teknir af lífi með sprautum, t.d. um hvaða lyf skuli notuð og þá í hvaða röð.

Mörg fylki Bandaríkjanna hafa hins vegar sett ítarlegar lagareglur um sama efni þegar dýr eiga í hlut.

Ef ég væri laganemi á fyrsta ári í lögfræði þá væri praktíska spurningin væntanlega sú hvort beita mætti lögjöfnun frá síðastnefndu reglunum þegar menn ættu í hlut.

Síðastur með fréttirnar.

2006-05-10T14:43:00.000Z

Chelsea eru Englandsmeistarar. Þeir lesendur sem hafa alls engan áhuga á fótbolta heyrðu það hér fyrst. Aðrir heyrðu það síðastir.

Síðasta setningin gæti orðið tilefni til biblíulegrar ritskýringar. Ég ætla að standast þá freistingu, enda er hún ekki sérstaklega mikil.

Ég fór á leikinn í góðum félagsskap þeirra Árna, Eggerts og bróður hans, svo og Ragnars og Maríu. Eggert útvegaði okkur Árna miða á útseldu verði en markaðsverðið (sem kennt er við svarta litinn) var fjórfalt hærra. Með menn eins og Eggert innanborðs er augljóst af hverju KB-banki hf. er að mokgræða.

Þegar Chelsea fékk bikarinn var spilað lagið “We Are the Champions” með Queen. Það er sennilega með mest óþolandi lögum allra tíma, yfirfullt af ódulinni og sjálfmiðaðri upphafningu. Hið síðastnefnda er allt það sem einkennir slæman sigurvegara.

Þetta leiðir auðvitað hugann að því að það er erfitt að syngja hógværlega um sigur. Það er eitthvað svo miklu göfuglegra að syngja um ósigur. Hvaða lag væri til dæmis meira viðeigandi um örvæntingu liðsins sem fellur um deild en Bohemian Rhapsody (sjá texta).

Ef ykkur vantar lögfræðiráðgjöf um milljarðasamninga þá eru þetta mennirnir sem þið þurfið að tala við.

Ég segi það og skrifa...

2006-05-09T16:03:00.000Z

Að maður hefur ekki kynnst því að hvað það er að búa í fjölmenningarsamfélagi fyrr en maður hefur farið til tannlæknis og sá sem er á undan manni er rabbíni.

Inspector Morse segir “Allt í drasli”

2006-05-08T15:42:00.000Z

Í dag fengum við bréf. Það er alltaf ánægjulegt að fá bréf á tímum tölvupóstssamskipta ef þau berast ekki í gluggapóstsumslagi. Ánægjutilfinningin stóð þó ekki lengi yfir þar sem erindið var það að við skötuhjú stöndumst ekki þrifnaðarastandarda inspectors Morse.

Hann sem sagt kom og leit gaumgæfilega í kringum sig, ofan í klósett, inní ofninn og undir rúm. Þetta þarf allt að þrífa betur. Sér í lagi vaskurinn, þar sem vatnið hér í lundúnaborg er mun kalkríkara en heima. Ef við tökum okkur ekki á þá kemur sérdeild, í að þrífa hjá okkur á okkar kostnað. Það finnst okkur reyndar ekkert svo slæm hugmynd.

Það er spurning hvort sérdeildin muni mæta með sebramunstraða gúmmíhanska með tjulli í líkingu Heiðar og Ingibjörgu. Ég bíð spennt eftir inspector Morse en hann mun láta sjá sig þann 22. maí til þess að athuga hvort allt sé enn í niðurníslu.

Hið ljúfa líf

2006-05-07T14:16:00.000Z

Eftir stífar setur við að skrifa um Challenger og Columbia slysin skilaði ég inn greinarstúfnum á miðvikudaginn. Þar hitti ég stallsystur mínar og við ákváðum að kaupa okkur samlokur og setjast út í blíðskaparveðri í “Sommerset House.” Ekki slæm hugmynd það.

Á fimmtudaginn reis hitinn í 24 gráður okkur lundúnarbúum til mikillar ánægju. Ég dreif mig í klippingu, enda komin með soddan lubba, og dreif svo Kjartan út í góða veðrið. Fjárfest var í sólgleraugum fyrir sumarið.

Við Unnur drifum okkur svo í Hyde Park á föstudaginn, þar lágum við á bleiku picnic teppi og fengum okkur beyglu með rjómosti og vínber. Gáfum svo svönunum brauð, talandi um að vera “living on the edge” á tímum fuglaflensunar.

Ég kom svo við í búðinni á leiðinni heim og keypti í matinn fyrir matarboð kvöldsins. Kjartan kom af bókasafninu sveittur eftir rökræður í umræðuhópnum sínum. Fengum svo til okkar góða vini.

Anderson og Ligia í góðu stuði

Chris og Gian Reto að gæða sér að eyrnasnepplapasta og kjúlla

Strákarnir töluðu um ústlit í brasilísku knattspyrnunni meðan við stelpurnar lékum okkur með snæri (man einhver hvað svona fingra-teygjutvist kallast?)

Komumst að því að við kunnum þetta allar, virðist vera alþjóðlegur leikur.

Í gærkveldi urðum við þess heiðurs aðnjótandi að fá Árna og Guðrúnu í kvöldkaffi. En Guðrún kom til London í óvænta heimsókn í gær, virkilega gaman að hitta þau. Þau færðu mér líka lakkrís, það finnst mér aldrei leiðinlegt.

...og tíminn svo lengi að líða...

2006-04-30T15:32:00.000Z

Það er kvikindislegt hvað tíminn líður hratt alls staðar annarstaðar en á hlaupabrettinu. Tíminn frá því að maður segir við sjálfan sig ,,jæja, nú er komið nóg ég hleyp í þrjár mínútur í viðbót” og þangað til að maður er búin að hlaupa þessar þrjár mínútur reynist mér hvað lengstur að líða. Bara ef maður myndi ná þessu í ritgerðarskrifum, þá þyrfti ég svona c.a. klukkutíma fyrir hverja ritgerð.

Líkamsræktarkortin komu í hús í fyrradag okkur hjónaleysum til mikillar kátínu. Stífar setur fyrir framan tölvuskjáinn hafa gert það að verkum að stirðleikinn og eirðarleysið hefur risið upp úr öllu valdi.

Jæja, best að skella sér í sund.

...Grundirnar gróa...

2006-04-28T11:50:00.000Z

12.000 orðum (deilt í nokkur verkefni) skilað í gær. Hlussan á bakinu farin, allavegana í smá tíma, nú er gott að vera til. Lundúnaborg er nú bara mun minna drungaleg svona að vori til og er ég ekki frá því að einn og einn bretinn kipri varirnar aðeins til, bara vegna sólarinnar.

Lakkrís.

2006-04-27T18:44:00.000Z

Íslenskur lakkrís er með því besta sem Sylvía fær. Sjálfur er ég ekki mikil aðdáandi og undir eðlilegum kringumstæðum ætti það að hjálpa mér að horfa á málin af hlutleysi. Til dæmis er ég sannfærður um það að íslenskur lakkrís sé nú illskárri mörgum útlendum lakkrístegundum.

Um þetta eru útlendingar sem ég þekki ekki ósammála mér. Á því hefur til dæmis verið haft orð við mig að íslenskur lakkrís sé einstaklega klístraður og ógirnilegur á að líta. Það er sjaldan sem útlendu fólki hugnast einu sinni að smakka hann.

Ef orðinu lakkrís er flett upp á vef Alþingis kemur þar upp merkileg ræða sem flutt var nákvæmlega 24. mars 1993 kl. 13.52. Þar sagði orðrétt:

,,Hv. þm. Árni Johnsen fór til Kína fyrir nokkru síðan og opnaði lakkrísverksmiðju ( Gripið fram í: Og flutti kveðju frá landbrh.) og flutti kveðju frá landbrh. Ég sé að einstaka þingmenn hér í salnum eru eitthvað að gera grín að þessu og eru sposkir á svipinn. Ég geri ekki grín að þessu. Ég tel þetta lofsvert hjá þingmanninum Árna Johnsen og lofsvert hjá landbrh. að senda íslenskan þingmann til Kína til að vera viðstaddur opnun þessarar lakkrísverksmiðju. Það getur nefnilega vel verið að þessi lakkrísverksmiðja í Kína eigi eftir að gefa íslendingum miklu meiri hagnað en EES-ævintýri hæstv. utanrrh. Og þegar upp verður staðið snemma á 21. öldinni muni menn frekar hengja upp myndir af hv. þm. Árna Johnsen en hæstv. utanrrh. Jóni Baldvin Hannibalssyni því að hv. þm. Árni Johnsen hafi haft meira nef fyrir því hvar gróðavonina var að finna en hæstv. utanrrh. Það eru um það bil 1.000 millj. íbúar í Kína. Þeir geta borðað mikið af lakkrís. Íslendingar sem fengju sterka stöðu á þeim markaði geta skilað tekjum og arði til þjóðarbúsins í nánast himinháum stærðum. En hér hlæja menn að þessu og telja þetta eitthvert grín. Gott ef Pressan var ekki að reyna að búa til þann féttaflutning fyrir nokkrum mánuðum að þessi lakkrísverksmiðja væri ekki til. Bærinn sem henni væri ætlað að vera í fyndist ekki á landabréfum og ég veit ekki hvað og hvað. Þannig hefur málflutningurinn verið."

Örlög þessarar lakkrísverksmiðju eru mér hulin ráðgáta. Ef ég vissu hver þau væru svæfi ég sjálfsagt eilítið fastar.

Áttu klink?

2006-04-25T16:03:00.000Z

Á hverjum degi stend ég andspænis viðskiptatilboði sem felst í því að ég læt af hendi peninga endurgjaldslaust til einhvers sem mér er gjörsamlega ókunnugur.

Fyrsta skiptið er yfirleitt þegar ég kem út úr Tesco og geng þar fram á konu sem varpar fram spurningunni “Can you spare some change, please?”

Ég er löngu hættur að virða hana svars og hugsa mér til réttlætingar að engin mannleg bón verði svona skerandi í eyru nema í fráhvörfum.

Annað skipti er þegar ég geng framhjá Barclays-útibúinu við Russell Square. Þar hefur séður betlari tekið sér stöðu við hraðbankann. Þetta er sennilegra betri staðsetning en Tesco því að hann þarf aldrei að ávarpa neinn.

Nálægt skólanum mætti ég yfirleitt þriðja betlaranum. Oft spyrja þeir mig hvað klukkan sé. Þótt ég gruni þá um að nota spurninguna sem átyllu til að biðja mig um pening hef ég aldrei verið spurður um slíkt í framhaldinu.

Ég skil vel að heimilislausir útigangsmenn þurfa peninga. Hvað þeir hafa gera við stundvísi er mér hins vegar hulin ráðgáta. Mig rámar óljóst í að mann- og félagsfræðingarnir Þóra og Kolbeinn hafi sagt mér að betlarar skipti með sér vöktum á stöðum sem þeir betla. Þeir minni um margt á dagvinnu- og vaktavinnufólk að því leyti.

Um daginn spurði ég leiðbeinandann minn hérna sem er í senn mannréttindafrömuður og mannvinur hvað ylli þessum gríðarlega fjölda. Hann játti því vissulega að þetta væri vandamál en bætti svo við af stakri innilegri andúð sinni á breska Íhaldinu:

,,Sennilega hefur þetta verið vanrækt í umræðunni einfaldlega vegna þess að þetta hefur lagast svo mikið frá tímum Thatcher. Þá voru betlararnir yfirleitt í hópum, oft um þrjátíu saman.”

Núverandi fjöldi betlara er sannarlega ekkert til að vera stoltur af. Það er samt ekki laust við að mér sé létt að hafa ekki verið hér á tímum járnfrúrinnar.

,,Manstu daginn þegar..."

2006-04-22T13:49:00.000Z

Þegar maður situr fyrir framan tölvu heilu næturnar og pikkar inn samanofinn texta úr nokkrum fræðigreinum (helst soldið mörgum) því fleiri fræðigreinar því lengri heimildaskrá og því betri ritgerð, kryddar svo þetta með nýrri og feskri hugsun að manni finnst, ef að hún er þá til, þá á maður sér eiginlega ekkert líf.

Ég efast um að ég muni nokkru tíma hugsa manstu daginn þegar ég skrifaði barasta 4 heilar blaðsíður um kerfisflæði, um mína persónulega stefnumótun, um árangursríka hópavinnu, um siðfræði aðgerðarrannsakarans eða biðaraðafræði (allt þetta eitt fag, dýrasta eining sem ég hef tekið).

Ónei, svona dagar hafa engan þannig sjarma yfir sér. Þeim er öllum hægt að slá saman í eitt tímabil. Í mesta lagi getur maður sagt manstu tímabilið þegar ég framleiddi froðutextana miklu. Svona dagar eru til þess að aðrir dagar verði ,,manstu daginn þegar...” Sá dagur verður manstu daginn þegar ég útskrifaðist. Mikið verður sá dagur ljúfur. Þann dag verð ég búin að gleyma þessum degi. Sem er kannski ágætt.

Víðavangshlaup á sumardaginn fyrsta

2006-04-21T22:23:00.000Z

Já, góðir Íslendingar til hamingju með sumarið! Ég tók eftir því á mbl.is að víðavangshlaupið er enn við lýði og var ræst í 92. sinn í gær. (frekar en 91. man það ekki alveg).

Þegar ég var ellefu ára átti ég vin sem heitir Jón Helgi. Hann var besti vinur minn og það var alltaf mjög skemmtileg dýnamík á milli okkar. Hún var þannig að ef okkur datt eitthvað í hug þá framkvæmdum við það. Okkur langaði til dæmis einu sinni að vinna í sjoppu. Við sáum fljótt að reikningskunnátta okkar gæti reynst vel þegar leggja ætti saman bland í poka (við vorum líka staðráðin í því að við myndum hreppa inn fleiri kúnna með að slumpa soldið upp í pokana og safna þannig eðal-fastakúnnum sjoppueigandanum okkar verðandi til mikils gróða). Þrátt fyrir að hafa farið í all flestar sjoppur á höfuðborgarsvæðinu sá engin sér fært um að bæta við sig starfskröftum. Við ákváðum því að stofna okkar eigin. Mömmur okkar reyndu þó að leggja stein í götu okkar og sögðu okkur frá því að fólk yrði að vera með sérstakt leyfi til slíks reksturs. Við létum sko ekki neina skriffinnsku stoppa okkur heldur urðum okkur út um leyfi frá Berki Skúlasyni hjá lögreglunni í Reykjavík og rákum svo sjoppu í c.a viku.

Eitt sinn fannst Jóni Helga vera kominn tími á að við myndum sína hlaupahæfileika okkar og við skráðum okkur í víðavangshlaupið á sumardaginn fyrsta. Ég átti þá glansandi grænar stuttbuxur mjög skrítnar í sniðinu, en til þess að geta harkað það af mér að vera í þeim var ég í ullargammósíum sem klæjaði alveg óskaplega undan. Við stilltum okkur upp fremstu víglínu og biðum eftir því að hlaupið yrði ræst. Þegar á leið á biðina tróðu hávaxnir karlmenn sem greinilega tóku hlaupið jafnalvarlega og við fyrir framan okkur og leist nú ekki á að þessir krakkagemlingar ætluðu að tefja fyrir þeim. En við hugsuðum einmitt það sama við uppstillinguna en um þessi hægu gamalmenni. Svo tók hlaupið við.

Þetta var einkennilegasta hlaupaleið sem ég hef séð. Maður átti að hlaupa í einhverja endalausa hringi um litla og stóra Hljómskálagarð til skiptis. Við urðum fljótt þreytt eftir fyrsta hring svo við drifum okkur bara í markið við mikinn fögnuð áhorfenda. Við lentum í 2 og 3ja sæti. Fyrst urðum við voða stolt af þessari frammistöðu okkar. Svo rann það upp fyrir okkur að við værum náttúrlega svindlarar ef við tækjum við medalíunum. Ég man að hafa farið til skipuleggjandans eins og kúkur og segja honum frá þessum “misskilningi”. Síðan þá hef ég aldrei tekið þátt í hlaupi.

Varúð: Vond fyrirsögn.

2006-04-19T23:36:00.000Z

“Tilgangsleysi lífsins í röklausum heimi.”- Ég hef rekist á þessu setningu núna stanslaust á netinu í tvær vikur. Þetta er víst fyrirsögn á einhverri umfjöllun um Samuel Beckett.

Ég hef séð þessa setningu áður. Mig minnir að hún hafi verið aftan á safnritinu sem gefin var út með verkum Becketts í þýðingu Árna Ibsens 1987. Gott ef hún var ekki líka notuð í íslensku alfræðiorðabókinni nokkrum árum síðar.

Notkun þessarar fyrirsagnar var ekki til þess fallin að vekja áhuga minn á að lesa lengra.Ef ég man samt kynni mín af Beckett rétt þá er þessari lýsingu á verkum hans ætlað að gefa til kynna að lífið sé nöturlegt, einmitt vegna þess að það sé röklaust og tilgangslaust.

Kannski er það til marks um að ég sé grunnhyggnari en sumir velvildarmenn mínir mundu láta. Öfugt við Beckett finnst mér lífið einmitt sjaldan betra akkúrat þegar maður lifir því hvorki með tilgang né rök í huga.

Í kvöld lét ég á þetta reyna. Um sexleytið tók ég lestina um 15 mínútna leið norður í bæ. Þar hafði ég mælt mér mót við Harry nokkurn, sem ég vissi ekki frekari deili á en að hann hafði símanúmerið 07958102254.

Á leið minni urðu nokkrar tafir þar sem ég mætti rútu. Mikill mannfjöldi safnaðist um rútuna og ég slóst í hópinn. Í hvert skipti sem einhver steig úr rútunni klöppuðu ég og mannfjöldinn eins og við ættum lífið að leysa.

Þegar ég hitti Harry rétti hann mér eftirfarandi bréfssnifsi. Ég mun taka það með mér í gröfina hvað ég borgaði fyrir það.

Eftir fór ég á staðinn sem miðinn gaf til kynna. Það var klukkustund í að tilefni komu minnar hæfist. Ég ætlaði að nota tímann og lesa í Human Rights og Civil Liberties eftir Steve Foster. Þegar á reyndi gat ég ómögulega fest hugann við bókina. Vissulega var tilgangur í að lesa hana, þar sem ég fer í próf úr henni 5. júní. Ég var hins vegar ekki í tilganginum. Ég var í núinu.

Klukkan 19.45 var ég farinn að öskra hvatningaróp til stuðnings mönnum sem ég er ekki einu sinni málkunnugur, þótt ég þekki þá vissulega með nafni. Mér til málsbóta gerðu 30.000 manns hið sama. Ekki gat ég verið félagsskítur.

Eftir það voru sungnar nokkar vel þekktar dægurflugur, með breyttum textum. T.d. “There is Only One Arsene Wenger.” (Lag: Guandalamera) og “We´ve Got the Best Player in the World.” (Lag: He´s Got the Whole World in his Hands.)

Gulklæddu aðkomumennirnir á grasinu fyrir framan okkur fengu hins vegar fremur kaldari kveðjur. Ég ákvað að vera félagsskítur þegar að þeim kom og lét duga að kalla “cheat” ef mér þótti tilefni vera til.

Eftir slímusetur og fræðilegar vangaveltur undanfarna daga var svo sannarlega gott að eiga kvöld þar sem hvorki tilgangur né rök komu neitt við sögu.

Viðeigandi ávarp – lært af reynslunni

2006-04-19T02:56:00.000Z

Hér í Bretlandi er mjög auðvelt að vera óviðeigandi gjörsamlega óafvitandi og ómeðvitað (þrjú ó). Nú hefur mér til dæmis verið kennt það hvurnig eigi að ávarpa lærifeður og- konur mínar. En sú kennsla var lærð af reynslunni (e. Learning by doing), en sú aðferð reynist oft hin áhrifaríkasta og þykir móðins í dag.

Ég semsagt sendi tölvupóst til kennarans “John Robert” (köllum hann bara það) þar sem ég ávarpaði hann, virðulega að mér fannst:

“Dear Roberts”

Hann svaraði:
“Ask X. what happened when (s)he called me “Dear Roberts”.

Ég svaraði:
“I did not get hold on X. but I guess it should have been Dear Robert, I apologise”.

Ég náði í skottið á X. og komst að því að sá/sú hafði fengið langan póst með engu essi, svo þetta var líklegast rétt hjá mér. Ég skildi svo sem manninn þar sem mér er oft ruglað saman við einhverja Silvíu sem ég þekki ekki.

Hann svaraði svo:

"In fact, you wouldn't normally address me by my surname unless you were a male of my own age that I had been to school with, and even that is a bit old-fashioned nowadays. It can sound a bit rude otherwise.If you wish to be formal, it's title, then surname. So Mr X, Dr Y, Prof. Z. If informality is OK (which it is with me) then dear John would be normal. However, it's normally safer to be formal until invited to be informal. Some people will be upset by being addressed by their Christian name. If you wish to conduct a controlled experiment, try calling Dr Y by his surname and see what happens. Better still, persuade someone else to try it!"

Ég er enn að hugsa út í það. Afhverju tekur hann sérstaklega fram ”male” sem hann hafði verið í skóla með? Það er samt eitthvað sem segir mér það að það sé ekki viðeigandi að spyrja hann út í það.

Jæja, ég klikka ekki á þessu í framtíðinni.

Blint stefnumót.

2006-04-17T13:02:00.000Z

Í gærkvöldi fór ég á blint stefnumót með tilvonandi eiginkonu minni.

Nú geri ég mér vel grein fyrir því hugtakið blint stefnumót hljómar býsna einkennilega í eyrum margra, og þá sérstaklega ef maður fer á það með sinni heitmey. Áður en lengra er haldið skal það því tekið fram að Sylvía fór jafnframt á blint stefnumót með mér og annað fólk kom hvergi við sögu.

Stórhátíðir fjarri nánustu fjölskyldu eru óhjákvæmilega einkennilegur tími. Maður er algerlega sviptur þeirri kjölfestu sem áralangar hefðir hafa vanið mann við. Ekkert kemur nákvæmlega í stað hennar.

Í ljósi þessa hugsuðum við hjónaleysin að það væri svo sem ekki frágangsök þótt páskahátíðin þetta árið yrði ennþá einkennilegri. Að svo búnu pöntuðum okkur borð á nýopnuðum veitingastað í hverfinu okkar, Dans Le Noir (sjá mynd).

Dans Le Noir er franskur veitingastaður. Um daginn var sagt um hann í blaði að hann væri eini staðurinn í London sem höfðaði á engan hátt til hégómagirndarinnar.

Þegar við komum inn á staðinn vorum við beðin kurteislega um að taka af okkur og skilja öll verðmæti, einkum farsíma eftir í öryggishólfi staðarins. Þá pöntuðum við “The Surprise Meal” af matseðlinum.

Í kjölfarið vorum við kynnt fyrir George, þjóni okkar þetta kvöldið. George var klæddur í svartan bol sem á stóð slagorð staðarins: “There is no darkness, only ignorance.” Það var sérstaklega vel til fundið þar sem George er - eins og flest starfsfólk staðarins – blindur.

George bað okkur um að leggja hönd á öxl hans, mynda röð og fylgja sér inn í matsalinn, sem luktur er allmörgum, þykkum tjöldum. Hið síðastnefnda gerir að verkum að í salnum er kolniðamyrkur. Kolniðamyrkur er greinilega alls ólíkt rökkri þótt þessu tvennu sé oft ruglað saman.

Við fylgdum George bókstaflega í blindni. “Please try to grab for your chairs” sagði George, sem hafði greinilega góða tilfinningu fyrir því hvar borðið væri þótt við hefðum ekki hugmynd. Í myrkrinu var George fljótari að færa okkur vatn, brauð og vín en margir þjónar með fulla sjón í dagsbirtu.

Það er undarlega róandi að borða í myrkri. Maður neyðist til að hægja á öllum hreyfingum og slaka á. Þegar haft var orð á þessu við George bætti hann við: “There is also nothing to occupy your eyes.”

Ekki var alveg þrautalaust að finna matinn á disknum, hvað þá að finna hvað það var. Hlutfallslega var maður búinn að borða einkennilega mikið af sætum kartöflum og sveppamauki áður en fyrsti kjötbitinn rataði rétta leið. Bitinn var of meyr til að vera svínakjöt, og líktist á engan hátt lambakjöti sem það var þó næst.

Eftir á var okkur sagt að þetta væri fasani. Ég myndi alveg vera til í að prófa fasana aftur, og þá sjá hvernig hann lítur út matreiddur.

Að vera B týpa

2006-04-16T03:28:00.000Z

Stundum öfunda ég A týpur. Heimurinn snobbar fyrir A týpum. Það þykir mjög fínt að vera A týpa. Því fyrr sem fólk vaknar því meiri dyggð er yfir því. Það að einhver hafi vaknað fyrir sjö og farið í sund áður en hann hafi farið í vinnuna gerir hann reffilegri yfir daginn. Eða ef sá hinn sami fór ekki í sundið heldur vaknaði kl 6 til þess að koma saman glærusjóvi sem sýna átti eftir hádegi með samstarfsfélögunum.

Það hefði nú ekki þótt par fínt ef fyrrnefndur hefði vakað langt fram á nótt til þess að klára þetta. Það er ómennska. Því fólk sem vinnur frameftir er í einhverskonar stjórnleysi. Sá sem vaknar, er hafinn yfir það að vera þreyttur og hefur fullkomna sjálfstjórn.

Við Kjartan erum bæði B týpur. Það væri hrikalegt ef annað okkar væri A og hitt B. Sérstaklega þegar að box með rúmum í vegg eru annars vegar. En þegar við erum námsmenn og þurfum ekki að mæta t.d. í tíma þá snýst sólarhringurinn við með tilheyrandi samviskubiti.

Já. Það er bara nett samviskubit í því að vakna kl 12 eða jafnvel 13 þegar fólk á að vera að læra. Um leið og maður vaknar hugsar maður til A týpnanna sem eru ferskar í bragði búnar að læra síðan gvuð má vita hvenær. Þetta veldur því að morgunmaturinn/hádegismaturinn er gjarnar brauðsneið + slatti af kaffi yfir tölvunni. Maður leyfir sér einn bloggrúnt en helst ekki of lengi. Nú svo hefst lestur og skriftir. Það er varla að maður taki pásu því þær á maður ekki inni ef maður vaknar svona seint. Einungis A týpur mega taka pásur. Svo er það kvöldmaturinn sem að er í raun kannski á B mælikvarðanum barasta hádegismatur. Þá tekur kaffi, lestur og skriftir....framm á rauða nótt...af því að maður vaknaði svo seint.

Fagurt mannlíf.

2006-04-15T13:47:00.000Z

Í hádeginu um síðustu helgi mætti ég manni í sólskininu. Hann var klæddur einkennisbúningi borgarstarfsmanna og ók á undan sér stórri ruslatönnu sem við var festur kústur. Á handfangi tunnunnar hékk vasaútvarp. Úr því hljómaði bein lýsing á leik Tottenham og Manchester City. Þegar sagt var að Tottenham hefði brennt af dauðafæri andvarpaði maðurinn.

Ég veit ekki hvað það var en eitthvað í mér ákvað að halda með Tottenham í þessum leik.

Þegar ég kom út úr Russell Square lestarstöðinni mætti ég útigangsmanni sem hélt á fjórum dagskortum ferðamanna sem greinilega höfðu ekki not fyrir þau lengur.

Það er langt síðan ég hef heyrt nokkurn segja orðin “Thank you” jafnoft. .

Á leiðinni í skólann er Great Ormond Street barnaspítalinn, sennilega einn þekktasti spítali sinnar tegundar í heiminum. Ég hef aldrei séð börn þar í kring sem eru sjáanlega veik enda er móttakan fyrir innlagnir í porti bak við spítalann.

Við aðalinnganginn sér maður hins vegar reglulega foreldra ásamt barni sem eru greinilega að fara heim saman eftir innlögn á spítalanum. Það er ekki lítil gleðin yfir þeim andlitum og ekki heldur leiðinlegt að verða vitni að henni.

Dymbilvikan...

2006-04-14T13:39:00.000Z

…Er víst hugsuð sem tími íhugunar og hugleiðslu fyrir þau okkar sem játa kristni. Hafi ég haft fyrirætlanir um slíkt þá fóru þær algerlega út um þúfur þegar ég komst yfir disk William Shattners “Has Been” og fyrsta lag plötunnar fór í gang.

Lagið er útgáfa af nýklassíkinni “Common People” með Pulp. Hversu skemmtilegt er að heyra 72 ára gamlan fyrrverandi leikara úr Star Trek syngja þetta lag? Sennilega óendanlega.

Þetta mun fara í safn þeirra laga sem hafa það göfuga hlutverk að halda mér síkátum á tímum þar sem ytri aðstæður draga úr eðlislægri glaðværð minni. Með ytri aðstæðum á ég við hluti eins og próflestur og skrif langra ritgerða.

Fleiri lög á þessum lista eru:

1. Einn Dans Við Mig. – Hemmi Gunn.

2. Your Boyfriend is a Really Nice Guy. – David Saw.

3. Make Someone Happy. – Jimmy Durante.

4. Somebody´s Watching Me. –Rockwell.

5. Right Here Right Now. – Fatboy Slim.

Síðasta lagið þarf ég reyndar að heyra í ákveðnu samhengi. Nánar tiltekið þarf það “hér og nú” sem lagið skírskotar til að vera á Highbury Stadium í London.

Fish and Chips

2006-04-12T21:49:00.000Z

Breskur matur hefur ekki verið efst á vinsældarlistanum hjá mér síðan við komum hingað. Ítalskur, indverskur, líbanskur, afrískur, brasilískur, kínverskur og tælenskur matur hafa haft vinninginn þegar við gerum okkur dagamun (hehemm) og förum út að borða.

Þó að ég geti einstöku sinnum gætt mér á bökuðum baunum þá hefði ég ekki beint kreivíng í bakaðar frá KFC.

Má ég þá frekar biðja um hrásalatið góða. Það er mjög auðvelt að verða háður svona hrásalati eftir að hafa borðað í Múlakaffismötuneyti í rúmt ár var ég farin að nota það á ALLT – meira að segja Taco.

Við fórum semsagt á einn af helstu fisk og frönsku stöðunum hér í borg til að snæða kvöldmatinn. Ég vil ekki vita hvað ég hef innbyrt mikið af feiti...frönskurnar voru nær því að vera brúnar en gular.

Hér sést Kjartan matgæðingur gæða sér á þessum lystissemdum.

Það er tvennt í breskri matarhefð sem slær í gegn. Fyrst er þá að nefna beikonið. Þeir kunna að framleiða alvöru beikon. Þóra Kristín á svo heiðurinn af því að kynna mig fyrir Sticky Toffee Pudding þegar hún kom í heimsókn fyrir skemmstu. Ég var tvístígandi í því að prófa þetta þrátt fyrir að Þóra eigi nú óflekkað orðspor þegar kemur að matargerð. En það er engin pudding eins og nafnið gefur til kynna heldur er volg karamellukaka þakin karamellusósu....mmm...held ég haldi mig bara þar...

Læri, læri, læri – mætti ég þá frekar biðja um Páskalærið.

2006-04-10T23:07:00.000Z

Bloggleysið undanfarnadaga skýrist ekki af því að of mikið hafi aðhafst hér í Lundunúnum. Þvert á móti, langar setur fyrir framan tölvur, greinar og bækur hafa einkennt okkur. Gærdagurinn hefði ekki getað byrjað betur. Við Kjartan fengum brúnan pakka sendan til okkar, og að þessu sinni var hann ekki merktur Amazon. Við fengum hvorki meira né minna en 12 páskaegg frá Nóa, hrís og djúpur frá tengdó. Nú er loksins orðið páskalegt hjá okkur. Það stefndi í það að ég færi að skreyta hjá okkur með post-it miðum til þess að fá einhverja páskastemmingu á heimilið.

Fyrsta eggið er komið í magann. En Málshátturinn var heldur betur viðeigandi og ætla ég ég að tileinka hann Saumavélinni!!!

,,Betra er að róa en reka undan”

Inniveran hefur aldeilis orðið til þess að hörundslitur minn hefur farið hvítnandi og afrakstur sólarsleikju í Frakklandi því með farinn fyrir bý. Ég býst við að Kanebo golden glow verði kreist jafnt og þétt yfir komandi verkefnatörn.

Jæja, betra er að róa en reka undan og því um að gera að halda áfram með svo mjög spennandi greiningu á því hvað fór í rauninni úrskeiðis í Challenger og Columbia málunum frægu.

O Brother Were Art Thou?

2006-04-10T17:58:00.000Z

,,Hey brother, do you know where Neal Street is?”, spurði hörundsdökkur maður mig í Covent Garden áðan.

Ég var upp með mér, ekki bara vegna þess að maðurinn taldi mig augsýnilega umgangast rangala hverfisins af því sjálfsöryggi sem innfæddir einir hafa til að bera. Heiður minn var meira sá að vera ávarpaður með þeirri kumpánalegu kveðju sem einungis karlmenn af afrískum uppruna nota sín á milli. Ég upplifði mig skyndilega sem brú á milli menningarheima.

Kannski er það tilviljun en mér finnst engu að síður merkilegt að þetta skuli bera upp á 25 ára afmælisdag Ingvars bróður míns. Það er örugglega ekki á neinn hallað þótt ég segi að Ingvar bróðir minn sé einmitt sá sem ég hef saknað mest hérna úti, enda er hann sá eini í nánustu fjölskyldu minni sem hefur ekki enn haft tækifæri til að heimsækja okkur. Sem betur fer er allt útlit fyrir að það standi bráðlega til bóta.

Frakkland.

2006-04-03T12:05:00.000Z

Þegar ég tók skyldunámsskeiðið ,,Landafræði” hjá séra Hjalta Þorkelssyni í 10 ára bekk Landakotsskóla veturinn 1986-1987 var það eitt af helstu markmiðum námskeiðsins að maður legði á minnið ýmsar staðreyndir um hin og þessi lönd.

Um Frakkland lærði ég að landið væri 674.843 ferkílómetrar og þjóðsöngurinn héti ,,La Marsellaise”. Íbúatölur lágu yfirleitt ekki á lausu í kennslubókunum enda hefur sjálfsagt verið uppálagt að fólk legði meiri áherslu á hinar óbreytilegu stærðir til þess að hin dýrmæta vitneskja úreltist ekki.

Í síðustu viku uppgötvaði ég mér til skelfingar að þessari landafræðiþekkingu mun vera vandfundið nokkurt hagnýtt gildi, nema maður vinni við kortagerð eða skífuskank fyrir landsleiki á Laugardalsvellinum. Á móti kom að ég komst að ýmsu öðru um Frakkland sem gæti verið praktískt fyrir aðra að vita.

Fyrst bera að nefna að Frakkar telja það ekki viðeigandi í ljósi goggunarraðar hunda og mannfólksins að mannlegur máttur komi nærri því að þrífa upp eftir blessuð dýrin þegar þeim verður mál. Fyrir vikið er hundaskítur hvergi útbreiddari en einmitt í Frakklandi. Sorglega staðreyndin er sú að hann er oftast niðurstiginn þar sem hann er að finna. Slysin gera greinilega ekki boð á undan sér.

Frakkland er eina landið í heiminum þar sem franska er talið heimstungumál. Upplýsingar á hótelum, veitingastöðum og miðstöðvum almenningasamganga eru undantekingarlaust aðeins á frönsku.

Fyrst hélt ég að þetta væri yfirvarp til að þurfa ekki að tala við útlendinga. Vinalegi vertinn á hótelinu Toulon sannfærði mig um hið gagnstæða með því að útlista kosti bæjarins í löngu og ítarlegu máli á þjóðtungu sinni. Um leið horfði hann djúpt í augun á mér til að tryggja að hann nyti óskiptrar athygli minnar. Athyglina fékk hann en af tölu hans skildi ég ekki meira en um það bil 2-3 orð. Eitt þeirra var ,,vouz”.

Frakkland hefur upp á meira úrval af góðu bakkelsi, ostum, mat og víni en nokkurt annað land. Ég strengdi þess heit í ferðinni að ef ég verð einhvern tíma feitur þá ætla ég að verða það í Frakklandi. Fimm dagar nægðu því miður ekki til annars en að vera saddur. Einhvers staður verður maður að byrja.

Toulon- Aix-en-Provance- Arles - Avignon

2006-03-30T21:16:00.000Z

Við lestrarhestarnir slitum okkur frá bókunum í fjóra daga og skelltum okkur suður á bóginn í land rauðvíns og osta. Ferðafélagarnir voru ekki að verri endanum að þessu sinni heldur margumtalaði Brasílíumaðurinn Anderson og Ligia kona hans og þau Christine Schneeberger (snjófjall) og Gian Reto.

Þegar við lentum í Toulon tókum við útsýnistúr um bæjinn. Það var nú ekki mikið að sjá þar en náðum við þó þessari rómantísku mynd af Anderson og Ligiu við bryggju Toulon.

Við drifum okkur frá Toulon í smábæjinn Aix-en-Provence sem mér er ómögulegt að bera réttilega fram, þrátt fyrir að vera með stúdentspróf í frönsku. Þegar við komum í bæinn tók á móti okkur skrúðganga. Kjartani þótti mikið til búninganna koma og þá einna helst Star Wars þemað. Ef vel er að gáð má sjá glitta í Svarthöfða ásamt fríðu föruneyti.

Þessir voru líka tilkomumiklir. Hefði ég átt eftir að dimmitera væri þetta uppsprettta girnilegra hugmynda.

Hrinleikahúsið í Arles var heimsótt og var sérstaklega fallegt útsýnið af einum turninum á því.

Ferðafélagarnir við árbakka í Arles.

Garður við spítala Vincent Van Gogh.

Einnig þessi fræga brú sem var fyrirmynd af málverki málarans fræga.

En fyrir þá lesendur síðunnar sem ekki hafa haft tækifæri til að líta málverkið augum þá lítur það einhvernveginn svona út.

Hér erum við í Avignon þar sem eitt sinn var páfagarður. Við leigðum okkur audioguide og notuðum tímann til þess að sóla okkur um leið og við hlustuðum á langa og stranga fyrirlestra um páfagarðinn.

Franski maturinn var það góður að við gleymdum okkur og tókum engar myndir. Það var ekki fyrr en að Gian Reto fékk þennan eftir rétt sem leit furðulega út við hliðiná frönsku súkkulaði kökunum. Hann var líka orðinn eitthvað smá veikur greyið.

Flugvélamaturinn var svo að sjálfsögðu ostar og bagettur.

Núna er svo að bretta upp ermarnar og fara að skrifa ritgerðir, skýrslur, flytja fyrirlestra og læra undir próf.

Rangnefnt páskafrí.

2006-03-23T21:52:00.000Z

Eftir að kennslu lauk í síðustu viku hefur verið meira að gera en nokkru sinni fyrr. Allt í einu sit ég uppi með talsvert meira af tíma sem ég get samviskusamlega eytt í áhyggjur af ritgerðunum mínum. Þess á milli reyni ég að grynnka á þessum áhyggjum með beinni vinnu í skrifum.

Fríið var svo sannarlega kærkomið þegar það byrjaði. Að minnsta kosti eftir síðasta tímann í stjórnskipun Evrópusambandsins hjá Trevor Hartley, þar sem portúgalskur samnemandi minn hélt 45 mínútna fyrirlestur um nýja tilskipun um fjármálaþjónustu.

Við getum sagt sem svo að nærvera mín á þessum fyrirlestri hafi verið í hróplegu ósamræmi við áhuga minn á efni hans.

Kappið og fegurðin.

2006-03-23T21:41:00.000Z

Á laugardaginn var farið völlinn til að sjá eitt að fáum liðum í heiminum sem heldur tryggð við heilræði séra Friðriks Friðrikssonar um að láta aldrei kappið bera fegurðina ofurliði.

Reyndar efast ég um að séra Friðrik hafi einhvern tíma hugsað úti í það að þessi lífsýn myndi leiða listamenn í tuðrusparki eins og Henry, Pires og fleiri til ósigurs gagnvart liðum eins og Bolton.

Það er hins vegar alltaf gaman þegar mínir menn mæta liðum sem deila þessari lífsýn. Leikmenn Charlton virtust fullkomlega sáttir við að taka að sér hlutverk áhorfendanna sem þurftu ekki að borga sig inn. Hermann Hreiðarsson, ef þú lest þessa síðu, þá máttu vita að þú og þínir menn áttu stóran þátt í að gera mér glaðan dag.

Sú skemmtilega nýbreytni var tekin upp að Sylvía fylgdi mér á völlinn. Með okkur í för var vinafólk okkar frá Brasílíu, þau Anderson Ferndandez og Ligia Favero. Ef marka má stemmninguna og háreystina sem upphófst í hvert skipti sem samlandi þeirra Gilberto fékk boltann þá verður mikið gaman að horfa á HM með þeim í sumar.

Ákafi Anderson fyrir leiknum kom ekki í veg fyrir að hann hugsaði um mataræðið.

Sylvía og Ligia alsælar með nammi.

Góður gestur.

2006-03-23T21:36:00.000Z

Á þriðjudaginn urðu fagnaðarfundir þegar stóröðlingurinn og yfirbloggarinn Stefán Pálsson kom í heimsókn. Stefán hefur, eins og margir vita, verið einn af öflugustu andstæðingum herstöðvarinnar í Keflavík í áraraðir.

Stærstan hluta þess tíma hefðu menn líklega fengið góðan stuðul á Lengjunni ef þeir hefðu tippað á brottför hersins árið 2006. Líklega þarf að leita aftur til lýðveldisstofnunarinnar til að finna langþráðari pólitískan sigur á Íslandi.

Í gærkvöld fórum við Stefán, Sylvía og Árni á leik Chelsea og Newcastle á Stamford Bridge í vesturhluta borgarinnar. Þegar fjórar mínútur voru liðnar af leiknum skoraði Chelsea. Eftir það var fljótlega ljóst að leikmenn Newcastle hugsuðu sem að þarna væri ekki við menn að eiga. Bar frammistaða þeirra á vellinum því glöggt vitni.

Núna eru litlar vonir til þess yfirburðir Chelsea í enska boltanum réni. Lærdómurinn af hersetunni er þó sá að maður má aldrei gefast upp. Það er aldrei að vita nema Abrahamovitsj ákveði einn daginn að flytja liðið til Rússlands þar sem ekki verði þörf fyrir það lengur í London.

Sannarlega betri helmingurinn í okkar sambandi, ef stuðningur við fótboltalið er undanskilinn.

Á milli hæða.

2006-03-13T19:32:00.000Z

Í dag hittum við Árni Howard Davies í fyrsta skipti. Fyrir þá sem ekki vita er Howard Davies einmitt maðurinn sem gegnir hinu virðulega embætti rektors London School of Economics.

Það verður varla sagt að þessi fundur hafi verið formlegur enda átti hann sér þann aðdraganda að rektor ákvað á síðustu stundu að slást í för með okkur Árna í lyftu upp á fjórðu hæð skólans.

Því miður var lítið um samræður í þessari stuttu samfylgd okkar. Skýringarinnar er væntanlega helst að leita í því að rektor var alla ferð okkar önnum kafinn við að bryðja Walker´s Crisps kartöfluflögur af slíku hungri að undir tók í lyftunni.

Þeirri hugsun skaut upp að ef við hefðum einhvern tíma lent í þeirri lífsreynslu að hitta Pál Skúlason borðandi úr Doritos poka undir höndinni á námsárum okkar í HÍ hefði enginn lagt trúnað á þá frásögn.

Ég veit ekki með Árna, en einhverra hluta vegna sló þessi máltíð rektors mig út af laginu og jók heldur óframfærni í mér ef eitthvað var. Annars hefði ég líklega geta brotið ísinn með setningu á borð við: ,,Did you know Mr Davies, that Gina Gough, of Staffordshire, claims to have eaten 15 bags of these a day for three years and that it nearly killed her?”

Samúð.

2006-03-09T19:57:00.000Z

Samkvæmt dagblöðum og gáfumönnum í Englandi þjáist heimurinn af því sem á ensku er kallað ,,compassion fatigue”. Á íslensku myndi þetta líklega útleggjast sem ,,samúðarþreyta”.

Samúðarþreytan á víst að vera tilkomin að núorðið vegna þess að núorðið vita menn miklu meira um miklu fleiri sem eiga bágt í heiminum. Þetta þýðir að ef maður ætlar að finna til eðlislægrar samúðar sinnar í hvert skipti sem tilefni er til þá á maður jafnframt að hættu á að ofgera sér og detta niður í depurð og þunglyndi.

Reyndar hef ég aldrei upplifað það að vera þreyttur á eigin samúð. Ég annaðhvort hef samúð með fólki eða ekki, allt eftir aðstæðum.

Þær aðstæður eru sjálfsagt umdeilanlegar. Það hefur til dæmis aldrei nokkru sinni hvarflað að mér að gefa betlara í London pening út af samúð. Stundum hefur það þó hvarflað að mér af praktískum ástæðum.

Ef umræddur betlari er augljóslega heróínfíkill eða eitthvað þaðan af verra hefur til dæmis skotið upp í kollinum hugmyndinni: ,,Er ekki ágætt að viðkomandi sé að betla peninginn fyrir dópinu í stað þess að vera að ræna og drepa fólk fyrir því? Ber mér þá ekki siðferðisleg skylda við að styðja þessa hegðun svo samborgarar mínir verði síður fyrir barðinu á tilefnislausu ofbeldi?”

Af prinsippástæðum vil ég hins vegar ekki styðja fólk í þeirri viðleitni að tortíma sjálfu sér. Örlæti mitt fellur með því prinsippi.

Um daginn vaknaði samúð mín við óvenjulegar aðstæður. Mér barst sú vitneskja að hinn geðþekki samnemandi minn Róbert frá Slóvakíu drekki reglulega Neskaffi til þess að halda sér vakandi yfir bókunum. Það sem verra er: Hann drekkur það saman blandað við KALT vatn af snyrtingu bókasafns LSE.

Þeir sem mig þekkja vita að ég veit fátt leiðinlegra en að lesa á bókasöfnum. Samt get ég ekki bægt þeirri hugsun frá mér að það sé einhvers konar siðferðisleg skylda mín að fara að lesa á bókasafninu. Ef svo yrði væri það í þeim eina tilgangi að geta komið með eigið nýmalað og heitt kaffi af Monmouth kaffi á brúsa á safnið og boðið Róberti félaga mínum með mér.

Í sumarhúsi drottningarinnar

2006-03-06T14:00:00.000Z

Förinni var heitið í Cumberland Lodge ekki svo langt frá Windsor kastala. Nú gafst skólafélögunum tækifæri til þess að kynnast almennilega og jafnramt ræða við kennara um notkun greinarinnar í þágu samfélagsins. Þetta eru einskonar góðgerðarsamtök sem lána hús drottingarinnar til þess að nemendur geti fræðst um þessi mál.

Hér var hópmynd smellt af göngugörpum sem gengu í kringum "Cow Pond". Nei ég er ekki stödd í Asíu ég er í London. Asíubúarnir skefla mig stundum sögum óbilandi aga og dugnaðar. Ég komst að því yfir Cumberland pulsum og djúpsteiktum rauðlauk að þeim er kennt að nudda augun í barnaskóla í 10 mínútur á dag - hina átta eru þau að lesa.

Hér sést Sindri Sigurjónsson stinga sér til sunds.

"The Long Walk" Nær frá hestinum góða að windsor kastala. Þessi leið er lengri en hún sýnist og fórum við Mohjid hana á met-tíma.

Því til staðfestingar fengum við að vera þess heiður aðnjótandi að smella af okkur mynd með þessum bresku herramönnum.

Þessi dádýrahjörð varð á vegi okkar. Mér leið eins og breskri hefðarfrú í heilsubótargöngu á leið í "Tea & biscuits".

Kennararnir gerðu ýmislegt til þess að hafa ofan af fyrir nemendum. Blásið var til Pub quiz og þessi sýndi töfrabrögð.

Perfect Day.

2006-03-05T22:34:00.000Z

Það er erfitt að finna uppskrift að fullkomnum degi. Sennilega vegna þess að fullkominn dagur snýst ekki um það hvað maður gerir heldur hvernig manni líður. Þannig getur dagur sem maður gerir ekkert allt eins verið fullkominn.

Laugardagurinn var einn þessara daga. Reyndar vöknuðum við hjónaleysin ekki fyrir heldur eftir allar aldir þann dag. Kannski var það einfaldlega það sem þurfti að sofa úr sér stress liðinnar viku.

Ein skemmtilegasta gatan í London er Exmouth Market. Nafnið er reyndar villandi þar sem þarna er engan markað að sjá. Gatan er hins vegar full af veitingastöðum sem eru bæði mjög góðir og ódýrir. Vandinn er oft að að ákveða hvað mann langar í.

Gatan er um það bil hundrað metra löng. Stundum orkar hún á mig eins og þar megi finna sérstaka tegund af mat fyrir hvern metra.

Eftir það var hoppað um borð í strætó og farið niður í Chelsea í tilefni af því að Sylvía hafði eitt sinn búið þar. Hún sýndi mér húsið sem hún bjó í (sjá myndina hér að neðan) en síðan eru liðin heil tíu ár.

Í framhaldinu skelltum við okkur upp í tveggja klukkutíma göngutúr meðfram Thames. Meðal annars gengum við framhjá brúnni þar sem andanefjan drapst um daginn. Ég er ennþá pínu skúffaður að hafa ekki drifið mig þangað þegar það gerðist. Það er ekki á hverjum degi sem manni gefst færi á hvalaskoðun í Thames.

Göngutúrinn endaði í Victoria, en líflausara hverfi er líklega vandfundið í London. Það var ekki um annað að ræða en að taka fyrstu lest upp í Islington þar sem borðað var á ítölskum stað. Dagurinn endaði síðan á hverfispöbbnum.

Svona eins dags helgarferð er bara býsna ódýr þegar maður þarf hvorki að borga fyrir flug né hótelsgistingu.

Ian McKellen

2006-03-04T23:53:00.000Z

Í gærkvöldi stóðum við Sylvía okkur að því að vorkenna Ian McKellen. Það er auðvitað enginn haldbær ástæða til að vorkenna Ian McKellen. Hann er örugglega einn allra besti leikari sinnar kynslóðar. Hann fær örugglega vel borgað og býr í fimm hæða viktoríönsku húsi í Limehouse við bakka Thames. Þá virðist hann líka hafa greitt úr þeim persónulegu vandamálum staðið gætu í vegi fyrir hamingju hans.

Í gær fann maður til með Ian McKellen einmitt vegna þess sem hann gerir best: að leika. Mér tókst með þrautseigju að næla okkur í tvo miða á verkið The Cut sem er sýnt hér 15 mínútna labb frá okkur í Donmar Warehouse, vörugeymslu sem hefur verið breytt hefur verið í lítið leikhús með um 300 sætum. Okkar voru í röð 2, nánast uppi á sviði með Sir Ian.

Það segir líklega sitt um Sir Ian að karakterinn sem hann lék var hreinn viðbjóður sem starfaði sem einhvers konar pyntingameistari í alræðisríki framtíðarinnar. Sir Ian átti alla okkar samúð út sýninguna, enda leið honum ekki beinlínis vel þegar hann kom heim úr vinnunni til fjölskyldunnar.

Mig langar aftur. Eitthvað segir mér samt að maður eigi ekki að fara tvisvar á sama verkið um pyntingar og óhugnanleg leyndarmál.

Lurða.

2006-02-28T23:45:00.000Z

Síðari hluti ferbrúarmánaðar hefur verið nokkuð lurðulegur. Til dæmis hefur íþróttaiðkun boxaranna færst frá skvassi yfir í “pool”. Eldamennskan hefur einkennst af skyndiréttum úr Tesco og auknum pizzupöntunum hjá Ciao Bella ítalska veitingastaðnum handan hornsins. Það er spurning hvort boxararnir séu að undirbúa sig undir komandi átök eða bara almenn leti og nennuleysi.

Grámyglan náði samt nýjum víddum í gær þegar undirritaður boxari reif sig á fætur og mætti í tíma 9.30 (veit hvað þið sem vaknið alltaf kl 8.00 eruð að hugsa – þið eigið alla mína samúð) og hlustaði á einn af prófessorunum til klukkan 11.00 þá rétt stauluðumst ég og sammnemandi minn Sindri á Starbucks. “Double shot latte” dugði ekki til að að koma blóðflæðinu til heilans. Þetta var greinilega einn af þeim dögum þar sem pródúksjónin yrði í lágmarki og langa gatið á milli tíma yrði ekki nýtt til hins ýtrasta á bókasafninu svo við ákváðum að taka næsta strætó sem kæmi og taka útsýnistúr í einum tveggja hæða almenningsvagni. London hefur að geyma margar fallegar viktoríanskar byggingar en því miður er oft hrikalega ljótum byggingum í anda VRII plantað í næsta nágrenni við.

Eftir góðan hring um stórborgina fór ég í einn af furðulegustu fyrirlestrum sem ég farið á. Kennarinn lauk tímanum (tók ca. hálf tíma í þetta) í svona quiz. Bretar eru quiz óðir, ekki hægt að kveikja á sjónvarpinu án þess að rekast á quiz. Quizzið var þannig að við áttum að giska á hvaða drasl safnaðist fyrir á litlum eyjum í Kyrrahafinu. Mér varð strax hugað til bernskuára minna í unglingavinnunni í Viðey sem fólst í því að safna drasli á svörtum ströndum Viðeyjar og brenna. Þar var annaðhvert drasl plastpoki, dömubindi eða korkur.

En kennarinn verðlaunaði þá nemendur fyrir að geta upp á rétta draslinu með að gefa þeim eintak því. Þannig að einn nemandi giskaði skór og hann fékk gamlan inniskó úr fataskáp kennarans. Ég verð að viðurkenna að hvatning mín fyrir vinningunum minnkaði við hvern vinning sem hann dróg úr pokanum sínum. Hann endaði svo tímann á ljóðalestri. Ljóðalesturinn endaði svo á mjög dramatískum nótum þegar hann allt í einu dró upp úr stórum svörtum ruslapoka umferðakeilu og henti á kennaraborðið.

Helgin.

2006-02-27T12:03:00.000Z

,,Neither team wanted to win this, so they will have to feel satisfied with the point each. But for both sets of supporters this seemed rude reward for the money spent, the beer drunk, the greasy food ingested. Thank you to the 'whopping crowd of 26594' the stadium announcer crowed. But those who decide to turn up next time have the right to expect far better.”

Líklega segir það sitt um ágæti félagsskaparins sem ég var í á heimavelli Charlton síðastliðinn laugardag að ég skemmti mér hið besta á þessum leik. Og það án þess að rengja eitt einasta orð í lýsingu Jamie Jackson, blaðamanns The Guardian um þennan leik.

Það vildi svo heppilega til að með mér á vellinum voru þeir Óli, Bjartur og Jói sem komu hingað á föstudagskvöld. För þeirra hafði upphaflega verið heitið á stórleik Tottenham og Wigan. Þökk sé afspyrnuslöku gengi míns liðs í enska boltanum var þeim leik flýtt um viku. Í stað þess var farið á annan stórleik: Leik Charlton og Aston Villa.

Annars var þetta í alla staði einstaklega ljúf helgi. Ég ætla að vona að vikan framundan verði ekki erfið og leiðinleg í samanburði við helgina. Sylvía er að fara í ferðalag með deildinni sinni og ég þarf að skrifa sem aldrei fyrr.

Jói, Óli og Bjartur á góðri stund í leikslok.

Enginn okkar var nógu fantatískur Charlton-áhangandi til að ryðjast fram fyrir börnin og fá eiginhandaráritun hjá Chris Powell.

Ræðumennska

2006-02-18T00:40:00.000Z

Vikan byrjaði á kappræðu. Liðið okkar hafði betri málstaðinn sem gerði hinu liðinu erfitt uppdráttar. Umræðuefnið um hvort að ábyrgð aðgerðargreiningarfræðingsins sé að uppfylla þarfir kúnnans án tillits til annarra afleiðinga. Þetta gekk ágætlega hjá okkur en hefði getað verið betra með meiri undirbúningi. Vikan hefur litast af þessari kappræðu... hausinn á mér vill oft fara af stað t.d. þegar ég geng heim úr skólanum um allt það sem ég hefði getað sagt. Ég fengi nú ekki hátt á EQ skalanum með þessu áframhaldi.

Ég fékk samt ekki nærri því góða spurningu úr sal einsog þegar ég hélt tölu yfir slökkviliðinu á starfsdögum á Nesjavöllum. Ég var að lýsa fyrir þeim einu af þeim verkefnum sem voru á minni könnu. Þetta var voða “fancy” með ýmsum orðum á borð við “vísindalegri stjórnun” og “þarfagreiningu”. Þetta var allt um það að ná mælanlegum niðurstöðum um árangur í því skyni að bæta þjónustuna.

Þá spurði einn dottandi slökkviliðsmaður úr sal:
“Já en Sylvía ég skil ekki alveg ætlaru að gera þarmagreiningu á sjúklingunum eða slökkviliðsmönnunum sjálfum til að ná skjótari þjónustu?”

Á morgun á ég pantaðan tíma hjá einum helsta lófalesara Breta það kæmi mér nú ekki á óvart að ég væri með ræðu(ó)mennsku línuna einhverstaðar í lófanum mínum.

Tíu hlutir sem gera lífið skemmilegra.

2006-02-17T23:43:00.000Z

Í mínum huga hefur tímaritið Séð og heyrt aldrei staðið undir slagorði sínu um að gera lífið skemmtilegra. Hérna eru hins vegar nokkur atriði sem gera það ótvírætt.

1. Mannréttindareglur. Gaman að læra þær, ennþá skemmtilegra að beita þeim með árangri.

2. Að Árni (sjá nýjan hlekk) skuli vera búinn að útvega sér húsnæði. Sérstaklega af því að umrætt húsnæði er í sama húsi og við Sylvía: International Hall.

3. Að Óli komi í heimsókn næstu helgi ásamt Bjarti og Jóa.

4. Brúðkaup Fígarós í Royal Opera: Besta óperusýning sem ég hef séð og heyrt.

5. Kjúklingabringan á Christophers og bláberjakakan í eftirrétt. Aðeins fimm mínútur frá óperunni og á tilboði ef pantað er fyrir sýningu.

6. Tónlistarsíðan www.allofmp3.com. Rúmast algerlega innan fjárlaga námsmannsins.

7. Voyager Estate rauðvínið sem pabbi gaf okkur Sylvíu og við erum að drekka rétt í augnablikinu.

8. Sjónvarpsefnið sem Sverrir kom færandi hendi með til okkar.

9. Kaffi.

10. London, ef maður veit hvert maður vill fara.

Vorboðinn ljúfi.

2006-02-16T15:57:00.000Z

Vorboðinn ljúfi kom ekki í líki þrastar þetta árið heldur í mynd Sverris yngri bróður míns. Ég get víst ekki kallað hann litla bróður minn lengur með góðri samvisku þar sem hann hefur núorðið a.m.k. fimm sentimetra umfram mig.

Helgin byrjaði á því að við fórum öll í leikhús að sjá Woody Harrelson í verki Tennesse Williams “The Night of the Iguana.” Er fólki almennt ráðið frá því að heimsækja þá sýningu. Hr. Harrelson er fyrst og fremst gamanleikari og stendur engan veginn undir dramatíkinni í verkinu.

Leikhúsferðinni var hins vegar bjargað þar sem við bræðurnir stóðum fyrir utan leikhúsið og í flasið á okkur gekk Edward nokkur Norton. Norton gekk í sömu átt og við í átt að Piccadilly en tók síðan beygju inn um sviðsdyrnar á Lyric Theatre, væntanlega til að hitta félaga sem Harrelson sem lék á móti honum í The People vs. Larry Flint.

Þetta flokkast því líklega ekki hefðbundið ,,celeb-sighting”. Þetta var ,,celebs-bonding sighting.”

Ókindin.

2006-02-16T15:54:00.000Z

Laugardagurinn byrjaði snemma með amerískum pönnukökum og beikoni á Eagle´s Diner. Eftir það var förinni heitið á Sædýrasafnið – eða öllu heldur á London Eye hringekjuna. Raðirnar þangað gerðu það hins vegar að verkum að áfangastaðnum var breytt í Sædýrasafnið.

Sædýrasafnið er flott fyrirbæri. Sérstaklega hákarlarnir. Eins og sjá má myndu þeir eflaust sóma sér vel í aðalhlutverki kvikmyndarinnnar ,,Jaws”.

Á vellinum.

2006-02-16T15:53:00.000Z

Síðdeginu var varið á besta mögulega hátt í London. Með ferð á völlinn. Leikurinn þennan dag á milli Arsenal og Bolton. Hið fyrrnefnda er eins og allir vita mitt lið hér í bæ. Færri vita hins vegar að fá lið, ef nokkur, vekja upp jafn-neikvæðar tilfinningar í mér og Bolton Wanderers.

Fyrstu 45 mínúturnar voru hrein kvöld og pína. Ég minnist þess einfaldlega ekki að hafa séð mína menn eins lélega nokkru sinni og akkúrat þarna. Seinni hálfleikurinn var töluvert skárri. Jafntefli með herkjum eru þó vægast sagt ekki draumaúrslit.

Ég ætla þó að leyfa mér að mæla með sæti 125 í röð K í efri hluta vestri stúkunnar á Highbury. Í næsta sæti situr nefnilega rithöfundurinn Nick Hornby. Hann er skemmtilegasti náungi. Líka á vellinum.

Gaman...

2006-02-16T15:50:00.000Z

,, Hvernig veit ég að Abu Hamza al-Masri er illmenni (Abu var nýlega dæmdur í 7 ára fangelsi fyrir að hvetja til hryðjuverka)? Jú, af því hann er með stóran járnkrók á hendi. Ef maður missir höndina á maður val um það sem maður fær í staðinn. Gott fólk velur huggulegu gervi plasthöndina. Vondir menn velja hins vegar járnkrókinn.”

Þannig hófst laugardagskvöldið á snilldarstaðnum Comedy Store, sem er uppistandsklúbbur í hjarta London. Með honum er eindregið mælt.

Ein skemmtilegasta sýningin í London er tvímælalaust The Producers í Drury Lane Theatre þangað var farið á mánudagskvöld. Við einu skal þó varað: Gestir eiga vafalaust eftir að fá lagið ,,Springtime with Hitler in Germany” á heilann. Það er ekki lag sem maður getur raulað með sjálfum sér úti á götu ef fólk hefur ekki séð sýninguna.

....og alvara.

2006-02-16T15:37:00.000Z

Heimsóknin endaði á dramatískum nótum með ,,námsferð” okkar bræðra í Central Criminal Courts í London.

Reyndar hefði sú ferð orðið endaslepp ef Sylvía hefði ekki fórnað sér fyrir hópinn og geymt farsíma okkar allra: það varðar allt að tveggja ára fangelsi að fara með farsíma þangað inn. Svona er maður í góðri sambúð.

Við bræðurnir sáum lokaræðu verjanda fyrir framan kviðdóm í réttarhöldum yfir þremur mönnum sem ákærðir voru fyrir morð. Átakanlegast var þó að horfa upp á stelpuna sem sat í stiganum þar sem við komum inn og hágrét. Miðað við fréttir sama dag er ekki ólíklegt að hún sé sakborningurinn í þessu máli. Hún var örugglega ekki meira en 18 ára.

Stóri yngri bróðir minn fór síðan heim síðdegis sama dag. Hans verður sárt saknað eftir góðar og skemmtilegar samverustundir í stórborginni. Hér að neðan eru nokkrar fleiri myndir úr heimsókninni.

Myndin af ofan er umslag væntanlegrar plötu ,,DJ Nino - LIVE IN WESTMINSTER ABBEY".

Hér að neðan eru nokkrar myndir frá Spitalfields markaðinum:

Heimsókna- og verkefnatími

2006-02-09T19:18:00.000Z

Við náðum að lokka tengdó til okkar í byrjun mánaðarins með miðum í óperuna. Við spilltumst af dekri og lúxusmáltíðum milli þess sem ég skrifaði ritgerð og drakk kaffi í boxinu góða. Beint eftir ritgerðaskilin var svo stefnan tekin í Sheperds Bush á tónleika með Jose Gonzales. Ég fékk þessa tónleika í jólagjöf frá snillingunum Sverri og Gvara sem kynntu mig fyrir þessum frábæra söngvara.

Sif, Herborg og Sóley skelltu sér svo í helgarferð hingað. Dagskráin var stíf enda margt um að vera hér í Lundúnum. Að sjálfsögðu voru búðirnar heimsóttar og innhald þeirra skoðað af alúð. Svo svona til að monta okkur aðeins þá var farið í London Eye, Dalí sýningu, Aquarium, Science Museum, Circus Soleil, Spitalfields og vínsmökkun. Semsagt mottóið “work hard, play hard” tekið alvarlega. Því eftir að stelpurnar voru kvaddar með miklum söknuði tók næsta verkefni við. Umfjöllunarefnið var fóstureyðingarbann í Rúmeníu 1966 og því var skilað rétt áðan. Góð tilfinning!

Núna er Sverrir umræddur snillingur í lestinni á leiðinni til okkar í boxið – ekki slæmt!

Ég ætlaði að sýna ykkur fleiri myndir en næ þeim ekki út af símanum. En Sif með Joey húfuna verður sett inn leið og ég læri á þetta.

Skammstöfunin LSE.

2006-02-08T22:30:00.000Z

Í skólanum gengur sú saga að skammstöfunin LSE hafi aðra og duldari merkingu en þá sem opinber er. Sú merking ku vera: ,,Let´s see Europe”.

Nemendur eru hins vegar varaðir við því að taka slíka skammstöfun of alvarlega. Í því skyni er til dæmis sögð sagan af bandaríska laganemanum sem tók próf í alþjóðlegum skattarétti.

Umræddur Bandaríkjamaður mun hafa skundað í prófsalinn af því sjálfsöryggi sem einkennir víðförla heimsborgara. Eftir að hafa sest niður við prófborðið tók hann við að fletta í 1000 bls. safni skattalaga og tvísköttunarsamninga sem menn máttu hafa meðferðis í prófinu.

Tíminn leið og bandaríski laganeminn fletti stöðugt hraðar í doðrantinum meðan hann skimaði yfir spurningarnar. Eftir drykklanga stund nam hann staðar í flettingunum og dæsti þannig að undir tók í prófsalnum: Jesús.

Nærstöddum mun hafa þótt þetta býsna undarlegt þar sem hvorki prófið né skattalagasafnið höfðu að geyma trúarlegar skírskotanir af neinu tagi. Að svo búnu gekk laganeminn út úr prófinu.

Við Sylvía höfum undanfarið verið að leggja drög að ákveðnu tilbrigði við skammstöfunina LSE. Í okkar huga hefur hún verið: ,,Let´s see Egypt.” Heimskir menn hafa hins vegar orðið til þess að Danir og Norðmenn í Mið-Austurlöndum hafa verið gerðir að sérstökum skotspæni heimskra manna í sömu löndum. Nú þarf maður líklega aðeins að doka við að sjá hver framvindan verður.

Ég hef annars mjög einfalda skoðun á þessu máli: Þeim sem stóðu að birtingu skopmyndanna er líklega best komið fyrir í öðru starfi en á fjölmiðli. Þeim sem hvetja til ofbeldisverka á grundvelli myndanna er hins vegar best komið fyrir bak við lás og slá.

Ný hlið janúar.

2006-01-28T17:10:00.000Z

Einhvern tíma sagði fúll og geðvondur Breti að að apríl væri grimmastur mánaða. Þetta var auðvitað fræg setning. Hún er svo gjörsamlega merkingarlaus að maður gæti haldið að hún væri ofurgáfuleg.

Ef apríl er grimmastur mánaða þá er janúar örugglega ærulausastur mánaða. Um daginn minnkaði orðstír mánaðarins enn þegar prófessor við Cardiff-háskóla lýsti því yfir að samkvæmt rannsóknum sínum væri 23. janúar mest niðurdrepandi dagur ársins.

Ég get alveg játað það að þessi janúar fór ekki vel af stað. Eftir aðstandendur þessarar síðu sneru hingað aftur frá Íslandi þurftu þau enn á ný að horfast í augu við þá bláköldu staðreynd að nám er vinna. Vinna er auðvitað sem slík ekki slæm. Hún er samt vissulega eitt af því sem gæta verður hófs í.

Á þriðjudaginn sem leið komu foreldrar mínir í heimsókn. Okkur hafði með klækjum tekist að véla þau aftur hingað í annað sinn á þremur mánuðum með því að gefa mömmu miða í óperuna í afmælisgjöf. Eftir komu þeirra hefur vegur janúar sannarlega farið vaxandi.

Dauður kokkur í eldhúsinu.

2006-01-28T17:08:00.000Z

Afmælisdegi mömmu var fagnað á veitingastaðnum Passione við Charlotte-Street hér í London. Ef lesendur þessarar síðu þurfa einhvern tíma að velja á milli þess að fara út að borða eða í leikhús hér í stórborginni skal á það bent að sú leiksýning þarf að geta staðið undir miklum væntingum ef hún á að vera upplifun á við kvöldmat á þessum veitingastað. Ég mun örugglega alltaf minnast Passione sem staðarins þar sem ég smakkaði tiramisuið sem öll tiramisu ævi minnar voru borin saman við eftir það.

Mamma, pabbi og Sylvía voru reyndar ekki jafnlánsöm með panna cotta sem þau fengu: Það hafði greinilega verið notað of mikið matarlím í það.

Sylvía lét nægja að spyrja yfirþjónninn hvort þetta ætti að vera svona. ,,Of course not, madame!” Hann tók réttina umsvifalaust og fór með þá niður í eldhús.

Að því búnu kom hann aftur, bað margfaldlega afsökunar og bætti svo við með rammítölskum hreim: ,,There is one pastry chef dead in the kitchen now.”

Í fimm sekúndur hélt ég að yfirþjóninum væri full alvara.

Grátur í óperunni.

2006-01-28T17:05:00.000Z

Í gærkvöldi var ég síðan minntur á það í annað sinn að Konunglega óperuhúsið í Covent Garden er góður staður. Mér myndi örugglega líða vel þar með því einu að hlussast bara í einu af mjúku sætunum í salnum. Það fer hins vegar ekki verr um mann í sætinu ef verið er að sýna La Traviata og Ana Maria Martinez er í aðalhlutverki.

Ég get þó ekki neitað því að það sló mig dálítið út af laginu þegar ókunn kona við hliðina á mér brast í grát með ekkasogum undir lokaatriðinu.

Slíkur var gráturinn að ég velti því fyrir mér hvort hún hefði hugsanlega rétt í sömu andrá fengið frétt um andlát einhvers sem hún þekkti.

Eftir smástund sá ég þó að það gat ekki verið. Í fyrsta lagi er stranglega bannað að nota farsíma í óperunni. Ef hún hefði fengið fréttirnar í hlénu er enn fremur heldur ólíklegt að hún hefði setið út fjórða þáttinn í klukkutíma.

Maður veit samt aldrei. Þetta var býsna góð sýning.

Gler og steinsteypa.

2006-01-23T12:11:00.000Z

Það verður að segjast eins og er: Boxið sem upphaflega átti að vera bráðabirgðahúsnæði er komið til að vera. Að minnsta kosti í bili.

Eins og allir hlutir hefur boxið sína kosti og galla. Af kostunum ber staðsetninguna auðvitað hæst. Héðan er stutt í allt. Á efnahagslegum mælikvarða er staðsetningin oftar en ekki metin til 50 punda á nótt í litlu hótelherbergi með gömlum húsgögnum, skítugum teppum og fúkkalykt á þessu svæði. Þótt boxið sé á stærð við hótelherbergi er allt nýtt þar. Teppin eru hrein, fúkkalyktin víðs fjarri og gistingin talsvert undir 50 pundunum. Það væri ljótt að kvarta yfir þessu.

Einhvern tíma var mér sagt að hús væri ekki heimili nema maður gæti tekið á móti gestum í því. David Byrne söng líka að ef hús væri ekki heimili þá væri það bara gler og steinsteypa.

Í þessu er helsti galli boxins: Að bjóða einhverjum í mat hingað krefst þess að maður sé þá líka reiðubúinn til þess að láta samviskuna naga sig yfir því að láta viðkomandi matast í þrengslum. Það setur gestrisninni óneitanlega viss takmörk.

Helgin sem leið var gott dæmi um gildi þess að eiga góða að sem sjá til þess að tilfinningin fyrir heimilislegri stemmningu glatist ekki. Á föstudagskvöldið var okkur og Christinu vinkonu okkar boðið til þeirra hjónaleysa Anderson og Ligiu sem eru lögmenn frá Brasilíu. Daginn eftir nutum við gestrisni sómahjónanna Árna og Guðrúnar á heimili þeirra í Hampstead.

Ég sé mig til knúinn að vitna til orða Viktors (Björn Jörundur í myndinni) við yfirþjóninn á Grillinu í Englum alheimsins um bæði kvöldin: ,,Þetta var ákaflega ánægjuleg máltíð.” Samverustundirnar voru heldur ekki síðri.

Ársbirgðir af bjór.

2006-01-20T16:34:00.000Z

Þegar ég lagði stund á nám við Háskóla Íslands á sínum tíma tíðkaðist sá siður hjá ýmsum fyrirtækjum að bjóða mér og bekkjarsystkinum mínum í svokallaðar vísindaferðir. Eins og flestir með reynslu af slíkum ferðum vita eru þær frekar fjarskyldar vísindalegri iðkun í hefðbundnum skilningi.

Að vísu er yfirleitt einhver þáttur í vísindaferðum sem tengist náminu. Þannig var ekkert óalgengt að lagenemar þyrftu að sitja undir flóði nákvæmra upplýsinga um skráningu tiltekins félags á hlutabréfamarka.

Aðdráttarafl ferðanna byggðist hins vegar lítið á þessum fyrirlestrum. Þær áttu mest sitt undir væntingum gesta um ókeypis veitingar í fljótandi formi. Á lögfræðimáli eru slíkar væntingar kallaðar ,,réttmætar væntingar”.

Aðeins einu sinni man ég eftir því að vonir laganema til vísindaleiðangurs hafi brostið. Mér skilst að það hafi verið ferð í álverið í Straumsvík. Þennan dag mun hafa verið kafaldsbylur. Þátttaka í ferðinni var takmörkuð við þann hluta nemenda sem að jafnaði var þyrstari en svo að aftakaveður gæti staðið í vegi fyrir ferðalögum. Að sögn viðstaddra varð þögnin í hópnum ótrúlega fljótt þrúgandi þegar í ljós kom að veitingar þann dag voru takmarkaðar við kaffi og kökur.

Laganemar báru lengi kala til ÍSAL vegna þessa. Þegar betur er gáð verður að viðurkennast að líklega er fátt fráleitara en að hafa ölvaða laganema á reiki í álverinu.

Þegar háskólaárunum lauk og fjárráðin bötnuðu fór maður að hugsa um vísindaferðirnar í öðru samhengi. Þannig rann það upp fyrir manni að líklega innbyrti meðalgestur í svona ferð í kringum þrjá bjóra af Egils Gulli. Það jafngildir um 450 krónum.

Setjum sem svo að tryggingafélag hefði sent laganemum tölvupóst og boðið þeim í heimsókn gegn 500 króna greiðslu. Er líklegt að maður hafi þekkst boðið? Sú spurningin svarar sér auðvitað sjálf.

Eftir komuna hingað til London hefur lítið farið fyrir vísindaferðunum. Í gær barst mér hins vegar póstur frá fyrirtækinu Inbev, sem að eigin sögn eru afkastamestu bjórframleiðendur í heimi og framleiða m.a. Becks, Stella Artois og fleiri tegundir.

Í póstinum er dagskránni lýst á einfaldan og skorinorðan hátt:

,,As well as sampling some of our fantastic brands you could also win a year's supply of beer. What do you have to do - come along to the InBev Employer Presentation and find out more about our brands and the great career opportunity open to you.”

Það er greinilega meira lagt undir í vísindaleiðangranna núorðið.

Að ala upp sektarkenndina

2006-01-17T19:25:00.000Z

Kaþólska kirkjan hefur löngum verið þekkt fyrir það að stimpla inn sektarkennd hjá sóknarbörnum sínum. Ég skildi sjálf ekki þegar ég fór í fyrstu Kaþólsku messuna afhverju hún hófst á bæninni ,,Mín sök, Mín mikla sök...” hvaða syndsamlega lífi lifði allt þetta fólk sem ég vissi ekki um. Seinna skildi ég bænina vel og fór með hana af einlægni í vikulegri hámessu. Ekki veit ég þó beinlínis hvað olli þessari óseðjandi sekt minni.

Í vikunni fór ég að rifja upp þær góðu stundir sem ég átti í Landakotskirkju og þá sérstaklega í tengslum við unglingafélagið Píló. Ég ákvað að nú væri tími til að skrifa bréf til þeirra þar sem mér þætti vænt um og hófst þá leit mín að netföngum á heimasíðu kaþólsku kirkjunnar á Íslandi. Ekki fann ég netfangið sem ég leitaði að en álpaðist inn á myndasíður barnanna.

Ég man eftir því að sitja við hliðina á stelpu í sunnudagaskólanum, sem þá var á laugardögum, sem hafði mikla skoðun á því að vatn ætti í rauninni ekki að vera blátt og hún skildi ekki afhverju allir lituðu það blátt þegar það væri í rauninni glært. Ég hinsvegar tók bláa litinn í sátt en þótti afar leiðinlegt að lita andlit á fólki. Þótti andlitsliturinn eitthvað svo karakterslaus og tefjandi.

Þegar ég svo 15 árum seinna skoða myndasíðu barnanna þá eiga börnin að lita fóstur. Vegir kirkjunnar eru eins og alltaf órannsakanlegir en fóstur verður að teljast aðeins of mikill andlitslitur fyrir minn smekk.

Galloway

2006-01-16T18:33:00.000Z

Þetta er ekki færsla um kýr. Það er rétt að taka þetta fram, þar sem orðið Galloway hefur helst verið notað á Íslandi um nautgripastofn þann sem fluttur var inn frá Skotlandi um miðbik 8. áratugarins. Gott ef einangrunarstöðin í Hrísey var ekki byggð yfir þessi kvikindi. Mér skilst að Galloway-kýr séu bæði einstaklega kjötgæfar og mjólkurlagnar.

Undanfarna daga hef ég tekið upp þann ósið að sofna stundum útfrá þættinum Big Brother hér í Bretlandi. Í stuttu máli gengur þátturinn útfrá að stela hugmynd Georges Orwell um ógnarstjórn sem vaktar þegna sína jafnt í vöku sem í svefni. Þátturinn byrjar á því að nokkrir einstaklingar flytja inn í sama húsið. Eftir það rúllar þátturinn í beinni útsendingu allan sólarhringinn í einn mánuð. Þátttakendur mega ekki hafa samband við neinn utan hússins á þeim tíma.

Forsvarsmönnum þáttarins til varnar þó verður að segjast að líklega kviknaði Orwell sú hugmynd að 50 árum eftir útgáfu bókar hans myndi fólk í frjálsu samfélagi keppast um að undirgangast slíkar persónunjósnir.

Útgáfan af Stóra-bróður sem nú er í gangi er sérstök fyrir þær sakir að hún er helguð þekktum einstaklingum. Það fólk er af ólíku sauðahúsi. Einn karlmaður er þekktur körfuboltakappi úr NBA. Ein konan mun hafa leikið í ljósbláum myndum og önnur lék í Strandvörðum. Sá sem hefur fengið hvað mesta athygli fyrir þátttöku sína er þó líklega þingmaðurinn George Galloway.

Hér í Bretlandi hefur Galloway helst getið sér orð fyrir andstöðu sína við Íraksstríðið. Reyndar hefur það þvælst fyrir honum í því sambandi að hafa einhvern tíma verið boðið í kaffi til Saddam Hussein. Hvað sem því líður þá hefur Galloway náð ágætum árangri í baráttu sinni. Í síðustu kosningum skipti hann til dæmis um kjördæmi og vann sigur í einu helsta höfuðvígi Verkamannaflokksins hér í London.

Þótt Galloway sé almennt ekki vinsæll maður á Bretlandseyjum eru menn sammála um eitt. Hann er orðhákur af klassíska skólanum og með flugmælskari mönnum ef svo ber undir.

Galloway heimsótti LSE um daginn. Þar fjallaði hann meðal annars um hræsni bresku ríkisstjórnarinnar í baráttunni gegn hryðjuverkum og benti í því samhengi á að nýlega hefði verið gengið frá samkomulagi um sölu á vopnum til Gaddafis Líbýuleiðtoga. Fyrir nokkrum árum hafi hins vegar Gaddafi verið lýst sem erkióvini númer eitt af sömu ríkisstjórn.

Eftir að Galloway hafði sagt ,,Gaddafi hasn´t changed! He has just changed sides?” heyrðist skyndilega kallað úr salnum:

,,Non-sense! Gaddafi is a reformed character.”

Við þetta gerði Galloway hlé á máli sínu og sagði: ,,Excuse me is there a photographer here? – Could you please come over and take a picture of the person who said Gaddafi was a reformed character? Nobody will believe that I met such a person unless I provide some evidence.”

Það er ekki laust við að manni finnist heldur lítið leggjast fyrir kappann þegar hann hefur rofið samband við kjósendur sína til að vera mánuð í Stóra-bróðurs húsinu. Síðast þegar ég gáði var hann að leika kött þar, sbr. meðfylgjandi mynd.

(Lúxus)- Stund milli stríða.

2006-01-13T18:56:00.000Z

Núna er ég mitt á milli tveggja álagstoppa. Sá fyrsti er yfirstaðinn. Eftir að ritgerðinni var skilað í gær kíkti ég aðeins út fyrir boxið á útsölurnar og fór svo í klippingu og litun. Það er alveg merkilegt hvað nýju vörurnar í búðunum eru oft girnilegri en þær sem komast í útsöluflokkinn. Ég var orðin nokkuð H&M þurfi þannig að ég skellti mér á tvo læriboli fyrir næsta álagstopp. Fékk mér svo eins og sannri stórborgar-dömu sæmir “latte-to-go” og virti fyrir mér mannlífið.

Hvað ætli það séu margar óskráðar reglur sem maður fylgir, næstum daglega? Gönguhraði fólks er vissulega mishraður líkt og fólk er misjafnt. Fólk þeytist um án árekstra eins og mólikúl þar sem fráhrindikraftarnir sjá til þess að slíkir atburðir eigi sér ekki stað. Þegar sú tilviljun gerist að gönguhraði minn er í algjörlega sama tempói og sá óþekkti aðili sem gengur við hliðiná mér, þá þarf annar hvor aðilinn að hörfa. Annað væri álíka skrítin tilfinning og sjá kínverska-fjölskyldu verja kvöldstund sinni í “Monopoly”. Sá sem er að flýta sér getur í gegnum líkamstjáningu sína gefið til kynna að svo sé statt t.d. með því að líta á klukkuna og greitt síðan úr spori (nema tempóið sé mjög hratt) meðan hinn heldur dregur örlítið úr tempóinu svona til að sína viðleitni. Sama er upp á teningum ef fólk er í breiðri t.d. þegar hleypt er út úr tónleikahöllum. Þá er tilhneiging fólks sú að vera ekki í beinni línu heldru örlítið á skjön við hvert við annað.

Kjartan tók sér svo pásu frá ritgerðarskrifum sínum og hitti mig á Neal street og við fengum okkur færibanda-sushi. Þetta var sannkallaður lúxusdagur. Núna þarf ég og vil fara að byrja á næstu rigerðarskrifum. Þau ættu að vera auðveldari ekki bara vegna þess að ég er komin í æfingu líka vegna þess að eftir hana og rétt áður bíður mín glæsileg gulrót. Tengdó ætla að heimsækja okkur og svo eru þær Sif, Herborg og Sóley á leiðinni.

Neyðarkall.

2006-01-12T13:39:00.000Z

Ég er í nauðum staddur. Hinn 8. mars næstkomandi mun knattspyrnuliðið Real Madrid koma til London og spila við hverfisliðið mitt Arsenal í meistaradeildinni. Eitt helsta takmark mitt í lífinu þessa dagana er að komast á þennan leik.

Það er hérna sem neyð mín gerir vart við sig. Uppselt er á leikinn hér í London og miðarnir kosta minnst 45.000 krónur stykkið á svörtu. Strangt til tekið myndu fjárráð mín leyfa þessa eyðslu. Skynsemi mín og siðferðiskennd banna hana hins vegar.

Mér hefur í gegnum þrautseigju og útsjónarsemi tekist að útvega mér miða á leikinn gegnum spænska skrifstofu á hóflegu verði. Vandinn er: Ég verð að láta senda miðann á heimilisfang á Spáni.

Nú er spurningin: Er einhver lesandi þessarar síðu sem getur bent mér á einhvern sem býr á Spáni og nennir að senda mér miðann til London? Hægt er að svara í kommentakerfið eða senda mér tölvupóst á K.Bjorgvinsson@lse.ac.uk.

Ef svo er fengi viðkomandi að launum frá mér rauðvínsflösku og ævarandi þakkarskuld.

Móralska hornið.

2006-01-11T20:07:00.000Z

Flaggskip dagblaðsins The Times er án efa Móralska hornið sem birtist í blaðinu á miðvikudögum. Í dálkinum situr Joe Joseph fyrir svörum um hin og þessi siðferðislegu álitamál sem lesendur leggja fyrir hann.

Í dag lagði lesandi fyrir hann spurningu um fótboltaspil sem hann spilar í á hverfisbarnum sínum:

,,Hver leikur í spilinu kostar 1 pund. Þar sem viðhalds- og rekstrarkostnaður spilsins getur ekki verið mikill verður að teljast að þessi fjárhæð sé nokkuð úr hófi. Svo heppilega vill till að ég kom fyrir skemmstu frá Swazilandi með helling af smápeningum, en hver þeirra er nákvæmlega eins í laginu og eins punda myntin. Virði hvers penings er ekki nema 9 pens þannig að ég er að stórgræða á að nota þetta. Nú er spurningin: Hversu vondur er ég?

Svar:

,,Swazilanski peningurinn þinn er kannski í laginu eins og 1 pund. Það breytir þó ekki því að hann er EKKI eitt pund.

Þú átt ekki rétt á að ákveða hvað þú borgar fyrir leik í fótboltaspilinu frekar en þú átt rétt á að ákveða einhliða hvað þú borgar fyrir bjórinn sem þú svolgrar meðan þú spilar. Þannig er nú það kallinn minn. Og þrátt fyrir að það kosti nú ekki mikið að halda einu svona fótboltaspili við þá kostaði örugglega sitt að kaupa það á sínum tíma. Það er ekkert nema eðlilegt að eigandinn rukki fyrir notkunina til þess að ná upp í kaupverðið þótt það tengist ekki beint viðhaldinu.

Ég myndi ekki segja að þú værir beinlínis vondur. Háttsemi þín er hins vegar vissulega siðferðislega ámælisverð. Ef þú lætur ekki af þessu gætirðu átt á hættu að verða barinn.”

Næst á dagskrá.

2006-01-10T00:45:00.000Z

Uppáhaldsjónvarpsþátturinn minn er í svipuðum anda og Innlit-Útlit. Hann snýst í stuttu máli um það að umsjónarmaður þáttarins fer í heimsókn hjá þjóðþekktu fólki röltir um heimili þess og spyr það úti í hluti sem fyrir augu ber.

Í konseptinu er þó einn mikilvægur útúrdúr. Þátturinn einskorðast við þjóðþekkt fólk sem lætur til sín taka á menningarsviðinu og hefur einstakt lag á að tala niður til fólks með því einu að opinbera skoðanir sínar. Hitt tvistið kemur í ljós þegar umsjónarmaðurinn gengur til stofu, rennir augunum yfir bækurnar og spyr:

,,Þú ert mikill bókamaður?”

Gestgjafi: ,,Já. Á mínu heimili var nú sagt að það væru tvenns konar háskólapróf sem menn tækju. Í fyrsta lagi væri þar um að ræða hið hefðbundna. Hitt væri að hafa lesið Laxness?”

Umsjónarmaður: ,,Þannig að þú ert mikill Laxnessmaður?”

Gestgjafi: ,,Já, mikil ósköp.”

Þegar hér er komið sögu skiptir umsjónarmaðurinn hins vegar algerlega um ham. Í stað hlédræga gestsins birtist skyndilega ofur-kvindislegur menntaskólakennari sem hefst óðar handa við að hlýða gestgjafanum rækilega yfir um hin og þessi atriði tengd Laxness. (Dósahlátur heyrist í hvert skipti sem gestgjafinn svarar rangt).

Áður en yfir lýkur verður öllum áhorfendum ljóst að þessi mikli áhugi gestgjafans á Laxness er fyrst og fremst í þykjustunni.

Það er vonum seinna að þessi uppáhaldsþáttur minn birtist á öldum ljósvakans. Hugmyndin er hér með opinberuð til frjálsra afnota ef einhver kærir sig um.

Timburmenn jólafrísins.

2006-01-09T00:55:00.000Z

Verkefni, ritgerð, ritgerð og kappræða.

Aðfaranótt síðustu verkefnaskilar sleppti ég því að sofa.
Mikið vona ég að ég upplifi það aldrei aftur.

Nú snúast hugsanir mínar um aumingjans gamalmenninn í Bandaríkjunum og hvernig heilbrigðiskerfið níðist á þeim. Meira um það hér.

Upplýsingar.

2006-01-07T15:13:00.000Z

,,Ingólfur Guðmundsson, Ingólfur Guðmundsson– er vinsamlega beðinn um að koma upp að upplýsingum”.

Slíkar tilkynningar vöktu óskipta athygli átta ára huga míns í Hagkaupi í Skeifunni í gamla daga. Röddin hljómaði að ofan rétt eins og maður ímyndaði sér rödd Guðs almáttugs tala til mannanna í Gamla Testamentinu. Skilaboðin voru líka alltaf þau sömu: Einhver einn einstaklingur hafði verið útvalinn. Nærveru hans var óskað við borðið þar sem orðið ,,Upplýsingar” stóð stórum stöfum.

Í kjölfar endurkomu okkar hjónaleysa til Bretlands hef ég setið við og velt fyrir mér hugtakinu upplýsingar á nýjan leik. Að þessu sinni er það þó í sambandi við námið og fyrirhuguð ritgerðarskrif. Ég er að basla við að hugsa upp rannsóknarspurningu í tengslum við rétt almennings til upplýsinga í Evrópusambandinu.

Hugmyndin að baki því að allir eigi rétt til upplýsinga um það sem sambandið og stofnanir þess eru að gera gengur út frá því að slíkur réttur veiti starfsmönnum aukið aðhald og hvetji til heiðarlegri og vandaðri vinnubragða.

Í Bretlandi er ár síðan lög um rétt almennings til upplýsinga tóku gildi. Fjölmiðlamenn hafa verið býsna duglegir við að nýta sér þessi lög. Þekktasta dæmið um áhrif laganna er líklega þegar blaðamaður einn eftir öllum leigubílanótum sem David McLetchie, leiðtogi skoska Íhaldsflokksins, hafði skilað inn frá 1999. Í ljós kom að McLetchie hafði árlega eytt meira en 200.000 krónum af fé skattborgaranna í leigubílakostnað síðan 1999. Þar sem McLetchie hafði um árabil lýst sjálfum sér sem eldheitum andstæðingi óráðsíu innan hins opinbera voru uppljóstranir þessar ekki beinlínis til þess fallnar að stuðla að frekari framgangi hans á vettvangi stjórnmálanna. Hann sagði af sér skömmu síðar.

Sú umræða stendur nú yfir hvort hugsanlega eigi að breyta þessum lögum. Ástæðan mun aðallega vera sú að lögin hafa mikið verið notuð til alls kyns prakkaraskapar gagnvart starfsmönnum hins opinbera. Til dæmis sendi forvitinn borgari fjármálaráðuneytinu bréf ekki alls fyrir löngu þar sem hann óskaði eftir upplýsingum um hversu mikinn klósettpappír starfsmenn ráðuneytisins hefðu notað á ákveðnu tímabili. Þessu varð ráðuneytið að svara.

Um svipað leyti barst íþrótta- og menningarmálaráðuneytinu fyrirspurn um hversu miklu ráðuneytið hefði varið til kaupa á fæðubótarefnum frá 1997. Svarið við þeirri spurningu mun hafa verið ,,Nil pounds”.

Angela nokkur Wright, kona frá Hamsphire, sendi yfirvöldum erindi í maímánuði um að sér yrðu veittar upplýsingar um ókvænta karlmenn í sveitarfélaginu á aldrinum 35 til 49 ára sem bæru einkennisbúning við störf sín. Jafnframt óskaði hún eftir upplýsingum um laun þeirra, lífeyrisréttindi og heimilisföng.

Yfirvöld svöruðu erindi hennar á þann veg að í sveitarfélaginu væru alls 210 piparsveinar í einkennisbúningi. Vegna reglna um persónuvernd væri hins vegar ekki hægt að upplýsa um nöfn þeirra og heimilisföng.

Tony Blair var á sínum tíma helsti talsmaður laganna. Hermt er að eftir að forsætisráðuneytið neyddist til að láta af hendi alla gestalista Blairs, kostnað við utanlandsferðir og kostnað við förðun ráðherrans (menn verða að líta vel út fyrir framan myndavélarnar) hafi hrifning hans fyrir þessari lagabót dvínað nokkuð.

Hristist fyrir lendingu.

2006-01-05T16:01:00.000Z

Yfir Atlantshafinu er 1100 millibara lægð. Almennt séð vekja slíkar staðreyndir ekki sérstakan áhuga minn. Þegar maður er staddur inni lægðinni miðri og sætisbeltaljósin kvikna á ný er hins vegar ekki laust við að maður sjái veðurkortið í nokkuð öðru samhengi.

Sem betur fer þarf töluvert til að raska hugarró minni í flugvélum. Ég upplifi ekkert dramatískt á borð við það að sjá líf mitt þjóta hjá. Í staðinn líða klukkustundirnar frá því að ég vaknaði í rólegheitum í gegnum hugann.

Vaknaði kl. 4.40 fyrir flugið. Það tekur um 20 mínútur í svefnrofunum að átta sig á því að tveggja og hálfs tíma svefn er svo sannarlega ekki það sem þarf.

Ingvar og Sverrir bræður mínir skutla okkur út á flugvöll. Morgninum er alfarið bjargað þegar þeir setja hið sígilda ,,Eins dans við mig” með Hemma Gunn, af sólóplötu hans ,,Frískur og fjörugur.” Ég held að það væri hægt að koma fólki í jarðaför í gott skap með þessu lagi, sem og fleiri lögum af plötunni.

Á flugvellinum hittum við Óla og Laurence sem eru á leiðinni til Brussel gegnum Amsterdam. Þar sem flugvellir eru í eðli sínu óheimilislegir og fjarrænir staðir er eitthvað sérstaklega skemmtilegt við að rekast á vinafólk sitt þar þó stutt sé.

Í Leifsstöð reyndist annars allt vera lokað nema gamla kaffiterían. Einhvern tíma spurði ég Jónas Kristjánsson, veitingahúsarýnanda með meiru, að því hver væri versti veitingastaður á Íslandi. Jónas svaraði með þeirri innilegu ólund sem honum einum er gefin að það væri án nokkurs vafa kaffiterían í Leifsstöð. Maturinn þar væri ekki bara dýr, heldur líka óætur.

Í Fríhöfninni keyptum við Tópas-líkjör til að bjóða vinum okkar Andersson, Ligiu og Christinu í matarboði sem við ætlum að halda saman fljótlega. Mér verður hugsað til þeirra heilræða sem ég fékk einu sinni að áfengi sé eini varningurinn sem ekki eigi undir nokkrum kringumstæðum að flytja frá Íslandi.

Sylvía sofnaði langt á undan mér í flugvélinni. Ég setti á Antony and The Johnssons í símanum og leið út af í framhaldi af því. Ég get staðfest að draumarnir verða svo sannarlega undarlegir með þessa tónlist í eyrunum.

Tíu daga dekurstund í faðmi fjölskyldu og vina

2006-01-02T20:02:00.000Z

Stefnan er tekin á boxið kl 7:30 í fyrramálið. Þó svo að dagarnir á Íslandi hafa verið töluvert styttri en í Lundúnum þá voru hátíðarnar
góðar og eftirminnilegar. Við hjónaleysin mættum á Hlakkandanum (22.des) og á móti okkur tók gamla rúmið okkar í herbergi Gvara. Gvari hefur
þann einstaka hæfileika þegar kemur að því að búa til svefnstað og nýttum við hann oft á tíðum of vel með tilheyrandi samviskubiti.
Því þrátt fyrir að hátíð ljóss of friðar hafi gengið í garð þá áttum við námsmennirnir nokkur verkefni á herðunum sem ekki náðust að
klára fyrir Íslandsför.

Ekki spillti það nú fyrir dvölinni þær kræsingar sem við hjónaleysin vorum boðin í. Máltíðum og matarhæfileikum tengdó verður
sárt saknað í boxinu ásamt tilþrifum Manna og Þóru í eldhúsinu. Ætli það sé tilviljun að þau Manni og Þóra séu fædd á sama degi.
Ekki kæmi það á óvart að einhver matarguðinn vaki yfir 1. des. Svo er alltaf gott að hitta Mömmu og Pabba.

Laila og Manni slógu svo til og trúlofuðust á nýju tungli á gamlársdag.

Ljúfa líf.

2005-12-29T18:56:00.000Z

Þegar við komum til landsins fengum við þær fréttir að við ættum inni dágóða upphæð frá skattinum. Það rifjaðist upp fyrir mér að ég hafði sótt um þessa peninga einhvern tíma í haust. Ég var samt löngu búinn að gleyma því.

Einhverra hluta vegna gleðja óvæntir peningar mig alltaf meira en þeir sem ég geri ráð fyrir. Kannski er það merki um að maður kunni meira að meta það sem maður fær með heppni í lífinu en það sem maður verðskuldar.

Við erum búin að vera á landinu í nokkra daga og njótum gestrisni foreldra minna og bræðra í Frostaskjólinu. Það hafa verið góðir dagar en því miður ívið fljótari að líða en við bjuggumst við.

Í fyrstu töldum við það ekkert mál að hitta alla vini og vandamenn oftar en einu sinni. Reynslan hefur hins vegar sýnt að til þess að sú áætlun gæti gengið upp hefðum við sennilega þurft að skipuleggja Íslandsheimsókn okkar með sama hætti og opinbera heimsókn þjóðhöfðingja.

Það hefur verið mikið gaman að hitta alla aftur. Þá skemmir ekki fyrir að hafa fengið fjölmörg fyrirheit um hitting í London á árinu sem er að koma. Vonandi ná sem flestir að standa við þau.

Jólasveinninn.

2005-12-20T15:58:00.000Z

Mér skilst að einhver hafi birt þá flugufregn heima að jólasveinninn sé ekki til. Áður en þessi kviksaga skýtur rótum er rétt að taka fram eftirfarandi:

Jólasveinninn (Father Christmas) er þessa dagana staddur í leikfangaversluninni Hamleys við Regent Street í London. Þar var hann í allan dag og verður líka á morgun.

Jólasveinninn er til viðtals gegn 10 punda greiðslu til verslunarinnar. Það er væntanlega nokkurs konar umsýsluþóknun. Fyrir 20 pund er hægt að fá morgunverð með jólasveininum.

Þar sem ég stóð við anddyri jólasveinaherbergisins heyrði ég lagið ,,Is there Something I Should Know?” með Duran Duran. Betri einkennissöng fyrir jólasveininn er ekki hægt að hugsa sér.

Raðir, samanburður og hamingja.

2005-12-19T19:25:00.000Z

Ég afrekaði það að fara á pósthúsið í dag. Mikið er það góð tilfinning að klára eitthvað sem hvílir á manni. Staðan á verkefnunum er þannig að ég er byrjuð eitthvað á þeim öllum. Nú geta þau gerjast í mér þangað til ég slátra þeim einu á eftir öðru. Þegar ég kom á pósthúsið var röð út úr dyrum, enda kom það ekki á óvart á þessum árstíma. Ég lét það ekki á mig fá heldur skellti mér aftast í röðina.

Ég er ekki viss hvort að mér hafi liðið betur yfir því hvort að það styttist í mig eða að fleiri bættust við í röðina, alltaf leiðinlegt að vera öftust. Þetta þótti mér athyglisvert.

Nýverið las ég bókina ,,Happiness” eftir Richard Layard þar sem hann skoðar hamingju út frá hinum ýmsu þáttum. Þar kemur fram að þrátt fyrir það að vestrænu löndin hafi orðið ríkari með árunum þá hefur fólk ekki orðið hamingjusamara. Kennir hann áráttu fólks til samanburðar helst um í því sambandi. Þó svo að flestir hafi meira á milli handanna nú en fyrir nokkrum áratugum er fólk sífellt að bera sig saman við aðra rétt eins og ég þegar ég stóð í röðinni á pósthúsinu. Hugsunin, jæja ég er nú allavegana ekki síðust...

Maður skildi halda að samanburður sé rótgróinn í íslenska menningu. Einhverra hluta vegna erum við samt hamingjusamasta þjóðin þegar hamingja er mæld í hamingjukönnunum.

Við erum kannski of fá til þess að gefa færi á jafn miklum samanburði við okkur sjálf og í öðrum samfélögum. Við getum alltaf átt þann möguleika að sérhæfa okkur í einhverju sem að enginn annar af 300.000 hræðunum getur. Eða... við erum ekki bundin við eigin samanburð heldur getum við alltaf stært okkur af vinum og vandamönnum.

Einhverjir muna sjálfsagt eftir frændanum honum Einari úr heitapottsumræðunum í Svínasúpunni:

Vinkonur í heitapotti: ,,Hrikalegt með hana Guðbjörgu. Hún er bara búin að vera með flensu í tvær vikur, beinverki og hita.”

Ókunnugur maður: ,,Isss, þetta er nú ekkert. Hann frændi minn hann Einar hann er sko með eyðni og ekki er hann að kvarta.”

Á fósturjörðinni er samanburðurinn kannski ekki endilega bundinn við manneskjuna sjálfa. Stundum er einfaldlega bara nóg að eiga frænda sem er stærri, sterkari, syndir hraðar eða hreinlega veikari.

Bíræfni 2.

2005-12-19T17:49:00.000Z

Við erum stödd í leikhúsi. Aðalleikarinn í sýningunni á Sölumaður deyr er að fara með magnaða einræðu. Þá hringir skyndilega sími framarlega í leikhúsinu. Leikarinn þagnar. Síminn heldur áfram að hringja. Hringitónninn er viðlagið úr Golddigger með Kanye West.

Eftir fjórar hringingar er loksins svarað í símann.

Áhorfandi: ,,Halló.”

(Þögnin sem færst hefur yfir salinn virðist aukast enn. Leikarinn horfir í átt til áhorfandans og er greinilega farinn úr karakter. Samtal áhorfandans við símavin sinn heyrist nú greinilega í salnum.)

Áhorfandi: ,,Aha….Einmitt. Skil þig.–
- Heyrðu má ég hringja í þig aftur á eftir? Ég á svolítið erfitt með að tala – ég er nefnilega í leikhúsi.”

(Undrunin eykst meðal áhorfenda sem og ískaldur hneykslunarsvipurinn á aðalleikaranum):

Áhorfandi: ,,Sölumaður deyr....Sýningin? – Æi….Ekkert spes svosem.”

Piltur og stúlka.

2005-12-17T14:59:00.000Z

Einu sinni var í fjarlægu landi á stað sem við skulum kalla Akureyri ungur piltur í koti sínu. Hann þótti fríður sýnum og forkur til vinnu. Hann var ókvæntur og barnlaus.

Einn daginn þar sem pilturinn sat við vinnu sína bar sjónvarpsmann að garði. Þegar hann sá piltinn mælti hann: ,,Eigi er það gott að þessi piltur sé einsamall. Við skulum gera honum meðhjálp við hans hæfi.”

Gekk sjónvarpsmaðurinn að piltnum og mælti við hann: ,,Allir eru að leita ástinni í lífinu. Mig langar að bjóða þér í stórfenglegasta ævintýri lífins: sjálfa leitina að lífsförunautnum.”

Pilturinn horfði á sjónvarpsmanninn undrunaraugum og svaraði: ,,Vertu ekki að plata mig góði minn. Ég er ekki eins og allir hinir strákarnir. Þótt ég sé utan af landi þá þýðir það nú ekki að ég hoppi upp í bíla hjá hverjum sem er.”

Sjónvarpsmaðurinn mælti þá á móti: ,,Ég býð þér að gerast Bachelor Íslands. Þér gefst einstætt tækifæri til að velja konuefni þitt úr hópi yndisfríðra blómarósa. Það eina sem þú þarft að gera er að koma í sjónvarpið til mín og skrifa hérna undir.”

“OK.” – sagði pilturinn og skrifaði undir samninginn.

Þegar fyrirætlun sjónvarpsins spurðist út flykktust yngismeyjarnar að hvaðanæva af landinu. Urðu þær alls sautján. Og í hverjum þætti sendi Bachelorinn nokkrar heim. Þær sem Bachelorinn gat hugsað sér til undaneldis fengu hins vegar að vera áfram. Gaf hann hverri þeirra rós sem tákn um það hlutskipti hennar.

Til einnar þeirrar bar hann sterkari hug en hinna. Það gekk ekki áfallalaust að vinna ástir hennar. Hún átti til dæmis til að spyrja óþægilegra spurninga eins og: ,,Var gott að káfa á Elvu?” Við þessu átti söguhetja vor því miður ekkert betra svar en: ,,Ég man það ekki.”

Eftir því sem fram liðu stundir varð þó ljóst að stúlkan felldi jafnframt hug til Bachelorsins. Sást það aldrei betur en þegar hún hélt hann hafa bundist sundmey nokkurri tryggðaböndum. Varð Bachelornum þá að orði: ,,Þú situr þarna bara eins og dauðadæmd.” Stúlkan svaraði þá að bragði: ,,Ég er dauðadæmd.”

Ekki var þó öll nótt úti enn og sú dauðadæmda fékk sannkallaðan gálgafrest þegar sundmeyin vildi ekki gera Bachelornum þann heiður að þiggja af honum rós. Bauð Bachelorinn þeirri dauðadæmdu þá rósina og mælti hún þá nokkuð snúðugt: ,,Ég veit það ekki. Er þetta rósin hennar Írisar?”

Bachelornum líkaði þetta ekki og spurði höstulega: ,,Viltu þessa rós eða viltu hana ekki?” Tók sú dauðadæmda þá við rósinni. Lauk þá þar með þeim kafla sögu þessarar sem bókmenntafræðingar myndu kalla ris.
Til að gera langa sögu stutta þá valdi Bachelorinn blómarósina dauðadæmdu sem heitmey sína.

Fóru þau síðan í sjónvarpsþáttinn Fólk hjá Sirrý og lifðu hamingjusöm til æviloka, eða að minnsta kosti þangað til fjölmiðlar hættu að fylgjast með þeim.

Jólakort.

2005-12-16T15:07:00.000Z

Nú er runninn upp sá tími ársins sem jólakortin fara að berast okkur. Okkur finnst gaman að fá jólakort. Þau eru merki þess að einhver sé að hugsa til okkar. Og það í miðri jólageðveikinni.

Engu að síður er ekki laust við að maður hafi smávegis samviskubit á þessum árstíma. Við höfum ekki beinlínis verið dugleg við að senda fólki hlýjar kveðjur öðruvísi en í huganum um þetta leyti árs. Okkar hlutskipti hefur fyrst og fremst verið að þiggja.

Fyrir þessu er engin gild afsökun. Að vísu reynum við stundum að telja sjálfum okkur trú um að mynd af okkur tveimur muni ekki fara vel á kommóðum sem vísast verða undirlagðar myndum af brosandi börnum með jólahúfur eða nýgiftum hjónum. En auðvitað snýst málið ekki um það.

Líklega eru flestir þeir sem senda okkur jólakort í hópi lesenda þessarar síðu. Af því tilefni viljum við nota tækifærið og óska ykkur öllum gleðilegra jóla og farsæls komandi árs. Um leið þökkum við kærlega fyrir kortin.

Myndin hér að ofan er jafnframt jólagjöf okkar til lesenda síðunnar: tvær geitur til munaðarlausrar stúlku í Afríku. Geiturnar hafa þá þýðingu að aðrar fjölskyldur geta haft efni á því að taka stúlkuna að sér og veita henni heimili. Með því verður töluvert ósennilegra að hennar bíði grimm örlög á borð við að verða seld mansali.

Geitur er aðeins ein af mörgum gjöfum sem hægt er að gefa af síðunni www.goodgifts.org. Blaðið Independent tók síðuna út um daginn. Þetta er einn gagnrýnasti fjölmiðill í Bretlandi. Ef eitthvað misjafnt lægi að baki þessarar síðu má telja næsta öruggt að það hefði þá verið afhjúpað.

Á þessum tíma árs heyrist stöðugt hærra sá harmasöngur að jólin snúist eingöngu um neyslufyllerí og að gefa fólki eitthvað sem það hvorki langar í né vantar. Hér gefst kannski ekki tækifæri til að kveða þessa söngva í kútinn. Það ætti hins vegar að vera hægt að lækka eitthvað í græjunum hjá þeim sem spila þá.

Eins og með jólakortin þá höfum við svo sannarlega ekki verið nógu dugleg við að láta eitthvað af hendi rakna um jólin. Þar sem nær allir sem við þekkjum virðast vera okkur betri í að láta verkin tala í jólaundirbúningnum erum við viss um að hvatning okkar til að gefa pínulitla gjöf til annarra en vina og vandamanna hljóti góðar undirtektir. Látið þetta endilega berast til allra sem þið þekkið. Hérna er leiðin

Kærar jóla- og nýárskveðjur,

Sylvía og Kjartan

Quarterlife Crisis

2005-12-15T16:26:00.000Z

Já þá er ég búin að ná “Quarterlife Crisis” aldrinum. Búin að fyrirgera mér réttinum á því að vera unglingur lengur. Þeir sem vilja gefa mér afmælispakka þá er þessi bók viðeigandi:

Quarterlife Crisis: The Unique Challenges of Life in Your Twenties.

Fyndið að ég skildi akkúrat rekast á hana í heimildarleitarlestri fyrir ritgerðarefni í dag. Annars fékk ég skemmtilegt afmæliskort frá Kjartani varð að skanna það inn og sýna ykkur.

Svo fékk ég líka eins skó og Bruce lee var í myndinni “Game of Death”. Nú ætla ég að eyða afmælisdeginum í að spóka mig um götur Lundúna í gylltum íþróttaskóm. Enda svo á því að fá mér creme brulée á góðum veitingarstað.

Einkamál.

2005-12-14T15:36:00.000Z

Einhvern tíma í kringum 1985 birtist í DV auglýsing þar sem geðgóð miðaldra kona óskaði eftir að kynnast karlmanni á sama aldri.

Í ljósi þess að þetta voru einu upplýsingarnar sem fram komu í auglýsingunni staldraði lesandinn óhjákvæmilega við orðið ,,geðgóð” í þessu samhengi. Af hverju kaus auglýsandinn að leggja sérstaka áherslu á þetta orð tengslum við miðaldra konur?

Sjálfsagt fæst aldrei fullnægjandi svar við þeirri spurningu. Auglýsingin varð hins vegar tilefni til þess að ég ákvað lengi vel að gjalda sérstakan varhug við ókunnugum miðaldra konum.

Um daginn barst í hendur mínar eintak af tímaritinu London Review of Books (www.lrb.co.uk). Það er helgað skrifum um bókmenntir og líklega er vandfundinn sá snepill af rituðu máli í hinum enskumælandi heimi þar sem fólk tekur sig jafn-alvarlega. Orðið póstmodernismi er svo sannarlega ekki haft í flimtingum á þeim bænum.

Fyrir sjö árum tók London Review of Books upp á þeirri nýbreytni að birta einkamálaauglýsingar. Tilgangurinn var sá að lesendur blaðsins fengju með því tækifæri að nálgast fólk af svipuðu sauðahúsi. Forsvarsmönnum blaðsins nokkuð til blandinnar ánægju sló þessi nýi liður í gegn svo um munaði. Margir lesa nú blaðið eingöngu vegna einkamálauglýsinganna.

Það verður að segjast eins og er að einkamáladálkur London Review of Books er nokkuð sér á parti. Um daginn var til dæmis þessa auglýsingu að finna: ,,I like my women the way I like my kebab. Found by surprise after a drunken night out and covered into too much tahini. Before too long I will have discarded you on the pavement of life, but until then you are the perfect complement to the perfect evening.” – (Man, 32, rarely produces winning metaphors).

Önnur góð er hin auðmjúka: ,,Shy, ugly man, fond of extended periods of self-pity, middle-aged, flatulent and overweight, seeks the impossible.” Svo eru til auglýsingar þar sem fólk talar af meira sjálfsöryggi:

,I´ve divorced better men than you. And worn more expensive shoes than these. So don’t think placing this ad is the biggest come-down I´ve ever had to make.” (34 ára kona).

Margar eru stuttar en gagnorðar. 29 ára kona lýsti til dæmis áhugamálum sínum svona: ,,My hobbies include crying and hating men.” Eða þá: ,,My ideal woman is a man. Sorry, mother.” Stundum veit aðeins sá sem auglýsingunni er beint að hvað við er átt. Eins og til dæmis þessi örstutta sem hljóðaði einfaldlega: ,,I hate you Alan Rusbridger.”

Sjaldan, ef nokkurn tíma hefur birst jafn-kjarnyrt auglýsing eins og þessi: ,,Nihilist seeks nothing.”

Eftir því sem fregnir herma hefur sú viðleitni útgefenda London Review of Books að leiða saman menntasnobb ekki borið glæsilegan árangur. Fyrir skömmu lagði bresk blaðakona inn auglýsingu þar sem hún auglýsti eftir alvarlegu og innhaldsríku sambandi. Rösklega helmingur svaranna var frá verðbréfasölum á fimmtugsaldri sem voru að leita að viðhaldi. Hin voru að mestu leyti frá sólbrúnum strákum á hlýrabolum.

Settu nafnið þitt í kommentakerfið og.........

2005-12-13T19:28:00.000Z

1. Ég segi þér eitthvað handahófskennt um þig.
2. Ég segi þér hvaða lag/mynd minnir mig á þig.
3. Ég segi þér hvaða bragð minnir mig á þig.
4. Ég segi þér fyrstu ljósu minninguna mína af þér.
5. Ég segi þér á hvaða dýr þú minnir mig á.
6. Ég spyr þig að einhverju sem ég hef velt lengi fyrir mér um þig.
7. Ef þú lest þetta verðuru að setja þetta á bloggið þitt!

OR álfur í heimspekipartýi.

2005-12-12T13:31:00.000Z

Einn af kúrsunum mínum er samsettur úr fjórum valkúrsum. Einn valkúrsinn snýr að tengingu hagfræði og OR (því sem ég er að læra) kenndur af heldri hagfræðingi við heimspekideildina. Hann er einn af þeim kennurum sem getur sett flókið efni eins og t.d. leikjafræði fram á einfaldan hátt. Við byrjuðum rúmlega 60 í tímunum hans en þegar leið á veturinn voru við fimm. Á fimmtudaginn bauð hann okkur í jólaboð ásamt heimspekideildinni. Ég og Ísak mættum.

Þegar við komum inn tóku þjónar á móti okkur. Ekki bara einn heldur tveir. Sem betur fer hafði ég farið í jólafötin. Við gengum á efri hæðina þar sem barinn var og þar var píanóisti sem lék undir samræðum. Við Ísak vorum þau einu úr OR deildinni og hitt fólkið voru starfsmenn heimspekideildarinnar eða doktorsnemar.

Við Ísak fórum að skoða okkur um húsið svona til að hafa eitthvað að gera og tala um og okkur varð litið að viðurkenningarskjali sem hékk á veggnum. Ég bjóst við einhverju hefðbundu en þetta var staðfesting á því að kennarinn hafi farið í kringum jörðina í loftbelg. Mér hefur alltaf fundist loftbelgir tilheyra ævintýrum og fannst þetta heldur súrrealískt.

Ísak er frá Spáni og hófust samræður við breskan starfsmann um Spán og að það væri í raun þriðja heims ríki en samt gott að vera þar, Ísaki til mikillar armæðu. Hins vegar var maki starfsmannsinns sem kennir Public Health við UCL forvitinn um leið og ég sagðist koma frá Íslandi yfir gagnagrunnsmálinu. – Já, það eru ekki allir jafn fljótir að gleyma.

Bretland að kikka inn

2005-12-11T15:27:00.000Z

Þá er ég sest við tölvuna eftir að hafa fengið mér ágætis brunch á breska vísu, beikon, egg og bakaðar baunir. Önnin kláraðist á föstudaginn og nú taka verkefni og ritgerðir við sem skilast inn rétt eftir “jólafríið” það verður því lítið um frí. Samt hlakka ég til að koma til Íslands og hitta alla. Það verður voða notalegt. Ég fékk svo góða sendingu af lakkrís sem ég er enn að borða um daginn þannig að hef ekki náð að sakna hans í bili en bæjarins bestu, malt og appelsín og piparbrjóstsykrar eru ofarlega í huga.

Þegar Ibba frænka hans Kjartans fluttist til Edinborgar þá sagði hún að það væri ekki orðið heimilislegt hjá manni fyrr enn maður fengi gesti. Það er nokkuð til í því. Sem betur fer var Guðný ekki lengi að bjarga okkur um það þegar hún kom sem næturgestur á leið sinni til Indlands. Aftur á móti þá er stórt skref í þá átt að búa í einhverju (öðru) landi er að leigja video/DVD þar. Í gær tókum við Kjartan stórt skref í þá átt að búa í Bretlandi við leigðum okkur breska DVD spólu á videoleigunni hér í nágrenninu og kórónuðum það svo með breskum brunch.

As he passed me I pulled out the gun, aimed at his back and pulled the trigger.

2005-12-08T23:43:00.000Z

Þegar maður er fjögurra ára finnst manni skrýtið þegar eitthvað hræðir foreldra manns eða gerir þeim bilt við. Sennilega er það ástæðan fyrir því að ég man ennþá eftir þessum degi fyrir 25 árum.

Ég man að pabbi og mamma sögðu mér að John Lennon hefði verið skotinn. Mér fannst einkennilegt að þeim skyldi vera svona brugðið yfir þessu og þykja þetta svona leiðinlegt.

John Lennon taldist ekki til fjölskyldunnar. Mér vitanlega var hann heldur ekki tíður gestur á heimili okkar að Rädisgränd í Malmö. Þar sem ég var fjögurra ára gat hins vegar ekki með öllu útilokað að gestakomur hans ættu sér stað utan míns fótaferðartíma.

Rétt í þessu var ég að horfa á þátt með viðtölum við Mark Chapman. Þegar hann var handtekinn eftir morðið hafði hann á sér eintak af Bjargvættinum í grasinu. Í þættinum sagði hann bókina hafa orðið sér innblástur að verknaðinum.

Það er greinilega ekki hættulaust að skrifa bækur í þessum heimi.

Maður dagsins

2005-12-05T18:02:00.000Z

Maður dagsins er David Davis. Ástæðan fyrir því er sú að á morgun verður tilkynnt um siguvegara í formannskjöri Breska íhaldflokssins. Í þeirri vinsældakosningu mun Davis bíða afgerandi ósigur. Fjölmiðlar munu þá kalla hann mann gærdagsins. Samkvæmt því er hann því maður dagsins í dag.

Um stefnumál David Davis veit ég aðeins tvennt. Í fyrsta lagi ætlar hann að lækka skatta.
Þetta er sígilt kosningaloforð sem auðvelt er að skjóta sér á bak við með vísan til efnahagssástandsins þegar kemur að efndum.

David Davis hefur hins vegar tekið þetta lengra: Hann ætlar að lækka skatta algerlega óháð því hvert efnahagssástandið verður ef hann kemst til valda.

Hitt atriðið sem ég veit um stefnu Davis er að hann ætlar að afnema hina svokölluðu mannréttindalöggöf sem Blair & co settu fyrir nokkrum árum. Þessi löggjöf er eitt af því fáa sem flestir eru sammála um að Blair hafi gert vel í stjórnartíð sinni.

Um daginn var viðtal við konu David Davis í Daily Mail. Efnislega hljóðaði það svona:

Frú Davis sér ekki mikið af manninum sínum heima. Hún viðurkenndi jafnframt að þá sjaldan Hr. Davis væri heima þá töluðust þau hjónin mest lítið við. Kvað hún bónda sinn mestmegnis hanga í símanum þann tíma. Ef ekki þá væri hann að horfa á hasarmyndir.

Væntanlega verða Blair og félagar þeir sem mest munu bölva ósigri Davis á morgun. Þeir eru varla hræddir við andstæðing sem sem ekki getur einni sinni fengið konuna sína til að kjósa sig.

Óvænt tenging.

2005-12-02T17:59:00.000Z

Ég gerði þau mistök í vikunni að vekja athygli vinar míns Andersons hérna í London að Ronaldinho hefði verið kjörinn knattspyrnumaður ársins. Þar sem Anderson er bæði brasilískur og mikil áhugamaður um knattspyrnu hélt ég að það væri vel við hæfi.

,,Nefndu ekki þann mann í mín eyru” - svaraði Anderson að bragði. Ég krafðist að sjálfsögðu skýringa, enda taldi ég viss um að hinn síkáti samlandi hans væri átrúnaðargoð alls þorra manna í Brasilíu.

Það kom á daginn að Anderson hafði eitt sinn att kappi við nefndan Ronaldinho. ,,Það var löngu áður en hann varð frægur” bætti Anderson við, til að undirstrika hógværð sína, sem þegar er orðin mér vel kunn. Til að gera langa sögu stutta þá spilaði Anderson í vörninni þennan dag. Ronaldinho í sókninni. Lið Andersons tapaði 8-0. Ronaldinho skoraði sjö.

Góðu heilli hefur maður ekki þurft að bíða neina viðlíka ósigra það sem af er dvölinni í London. Reyndar er töluverður hamagangur í náminu. Ég náði með fortölum að sannfæra skólayfirvöld í lagadeild London School of Economics að það væri hagur allra að ég skrifaði tvær ritgerðir í stað einnar. Nú er unnið hörðum höndum að sýna fram á kosti þessarar tilhögunar.

Þegar Franz Ferdinand komu til Íslands í september komst ég því miður ekki á tónleikanna. Þá var ég ekki ánægður. Nú finnst mér það hins vegar allt í lagi. Franz Ferdinand eru að spila í London í kvöld.

Heimsóknartími

2005-11-29T19:48:00.000Z

Þegar ég lá fótbrotinn á því sem nú er öldrunarstofnunin Landakotsspítali skildi ég aldrei af hverju fólk mætti bara heimsækja mig á bilinu 15.00 – 17.00. Í ljósi þess að ég lá þarna hreyfingarlaus og gat lítið gert annað en að lesa og horfa á bíómyndir fannst mér vægast sagt óviðeigandi að geta ekki tekið á móti fólki allan daginn út og inn til að stytta mér stundir.

Vikan sem leið er búinn að vera einn samfelldur heimsóknartími. Það er góð vika. Þar síðustu helgi mættu þau Eggert Páll, Ragnar Jónas og spúsa hans Margrét María til London. Eggert og Ragnar voru staddir hér á vegum KB-banka. Með slíka öðlinga innanborðs á ég bágt með að trúa öðru en að umrædd bankastofnun beri hag og velferð almennings fyrir brjósti í öllum störfum sínum.

Í hópinn slógust enn fremur sómahjónin Árni og Guðrún. Fyrir þá sem ekki vita þá erum við Árni bæði skólafélagar úr lagadeildinni og nú skólafélagar hér. Ég hefði ekki getað haft betri ferðafélaga hér í náminu þótt ég hefði valið hann sjálfur.

Senuþjófur dagsins var óneitanlega Gunnar Árnason, sonur Árna og Guðrúnar, sem brátt verður sjö mánaða. Það er sannarlega tilbreyting að sjá börn í stórborginni (sbr. fyrri færslur um dverga og börn), svo ég tali nú ekki um þegar þau eru svona glaðsinna sjarmatröll.

Á mánudaginn mætti Þorbjörg yfirfrænka mín síðan til borgarinnar. Þorbjörg er óneitanlega ein jákvæðasta manneskja á Íslandi og ómögulegt annað en að smitast af því. Þorbjörg bauð okkur á tælenskan veitingastað í Covent Garden og má segja að það hafi markað upphafið að einni mestu dekurviku sem við hjónaleysin höfum upplifað lengi.

Seinna um kvöldið slógust síðan foreldrar mínir í hópinn. Mikið var nú gott að sjá þau. Til að setja síðastnefnda fullyrðingu í samhengi get ég sagt að það hafi verið betra en bæði maturinn á Sardo og Quirinale sem við borðuðum saman á og markið sem við pabbi sáum Van Persie skora á vellinum á laugardaginn. Viðstaddir vita hvað við er átt.

Heimsóknartrílógíunni lauk síðan um helgina þegar þær Astrid og Gréta, systur Sylvíu bættust í hópinn. Það tók átta ár til þess að kynna mig fyrir þeim systrum. Mikið er ég feginn að það tók ekki meira en rúmlega tvo mánuði til þess hitta þær aftur.

Margrét og Ragnar.

Góðvinur Kiefers Sutherland ásamt höfundi.

Gunnar Árnason.

Þorbjörg frænka og Sylvía.

Mynd af mömmu taka mynd af pabba.

Highbury í allri sinni dýrð.

Þrjár systur.

Bíræfni…

2005-11-22T15:44:00.000Z

Náði nýjum og óþekktum hæðum þegar við Sylvía mættum ungum manni fyrir framan leiði óþekkta hermannsins í London.

Maðurinn stóð niðurlútur og horfði á blómin á leiðinu. Það var eins og hann væri að syrgja eða votta föllnum hermönnum virðingu sína.

Að svo búnu hrifsaði hann fallegasta vöndinn og fór af vettvangi.

Í réttlátum heimi myndi kærastan hans örugglega komast að því um síðir hvaðan vöndurinn væri.

Ég skal veðja tíu pundum á að hún sé núna alsæl með hinn hugulsama kærasta og vöndinn sem hann kom færandi hendi með á leið sinni heim af barnum.

Til heiðurs boxinu.

2005-11-21T17:01:00.000Z

Ég vil fyrirbyggja misskilning: ég hef ekkert á móti mánudögum. Mér finnst þriðjudagar og miðvikudagar fínir. Og margir af mínum bestu dögum eru fimmtudagar og föstudagar.

Engu að síður verður að segjast að ég er almennt betur fyrirkallaður um helgar heldur en á virkum dögum. Fyrir því eru ýmsar ástæður, sem óþarfi er að fara út í náið. Í stuttu máli tengjast þær svefni, tíma og mat.

Helgin sem leið var meðal annars nýtt til að heimsækja Tate Museum of Modern Art. Það var sannarlega vel við hæfi enda var aðalsýningin á safninu uppsetning Rachel Whiteread á 14.000 hvítum kössum (boxum) í túrbínusal safnsins. Grípum niður í sýningarskrá verksins:

,,The form of a cardboard box has been chosen because of its associations with the storage of intimate personal items and to invoke the sense of mystery surrounding ideas of what a sealed box might contain.”

Aldrei hafði það hvarflað að mér að boxið okkar gæti verið sveipað dulúð hugmynda um hvað væri inni í því. Mér líður eins og það hafi stækkað.

Fótbolti

2005-11-20T14:23:00.000Z

Ég skellti mér í fótbolta á miðvikudagskvöld. Liðið samanstóð af allra þjóða kvikindum þar á meðal voru fulltrúar frá New York, Nígeríu, Cayman-Eyjum, Kaliforníu, Íslandi, Mauritíus, Indonesíu og Bretlandi. Alþjóðlegra liði hef ég aldrei spilað með áður. Þetta var vináttuleikur á milli WFC LSE og einhvers strákaliðs. Þegar við vorum á leiðinni að keppnistað spurði Nígería: Afhverju vilja þeir spila við stelpur? New York svarar: Annaðhvort eru þeir 1) feitir og latir og þjálfarinn þeirra vill hvetja þá til að taka sig á eða 2) Þá vantar “Ego-búst” .

Þeir voru ekki feitir, veit ekki um leti en við unnum þá 8-6.

Stungið i samband.

2005-11-19T20:43:00.000Z

Vikan hófst á samningaþrefi við ónefndan kerfisfræðing á vegum University of London. Mánudagsmorgnar eru ekki meðal hápunkta vikunnar fyrir mér. Ennþá síður þegar ég þarf að vakna snemma gagngert til að semja mig út úr vonlausri samningsstöðu.

Mér leið eins og dæmdum sakleysingja að biðja um reynslulausn. Í 30-síðna bæklingnum um netkerfi skólans var ekki stafkrókur um uppsetningu routers, hvað þá að það væri bannað. Þá hafði umræddum kerfisfræðingi ekki þóknast að svara tölvupósti mínum um sama efni, sem sendur var 10 dögum fyrir tilraun til uppsetningar.

Ekkert af þessu bar þó á góma í samtali okkar. Það hefur því miður sjaldan reynst mér vel að beita einhvern fortölum um leið og ég höfða til sektarkenndar hans.

Í stað þess taldi ég vænlegast að fara að fordæmi fyrrverandi Bandaríkjaforseta og segja manninum einfaldlega að ég væri ekki netskúrkur. Hann tók því ekki verr en svo en að hann tengdi okkur samstundis aftur.

Vegir mannanna eru órannsakanlegir.

Steliþjófar út um allt eða bara lögmál Murphy´s

2005-11-17T18:08:00.000Z

Þjófarnir gerðu fyrst vart við sig þegar við skötuhjúin fórum á mjög spennandi fyrirlestur um mannréttindi. Eftir fyrirlesturinn gengum við í gegnum skólalóðina og fengum tilboð um miðakaup í skandinavískt partý. Ég mundi að Sindri og fleira fólk sem ég þekki hérna ætlaði að skella sér svo við slógum til og keyptum miða. Við röltum í partýið en þegar þangað var komið þá vorum við ekki með miða heldur auglýsingar (flyer). Ekki það að upphæðin hafi verið mikil þá var ég nett fúl yfir því að hafa verið plötuð og það á eigin skólalóð.

Í dag athugaði ég stöðuna á heimabankanum mínum. Það tekur oftast smá tíma fyrir mig að mana mig upp í það. Með hugrekkið að vopni tékkaði ég meira að segja að visakortsstöðunni. Hún var há. Það furðulega var að nokkrar úttektir á því voru á Spáni. Þó að ég fegin vildi vera á Spáni, þá er ég í London og hef engin áform um að kaupa húsgögn upp á 1.473 evrur í Decora Hogar. Það kaldhæðnislega við þetta allt saman er að ég kæmi aldrei öllum þessum húsgögnum einu sinni fyrir í boxinu.

Jæja, ég fékk nett sjokk en ákvað að láta þetta ekki pirra mig of mikið ég hlyti að fá þetta leiðrétt einhvernveginn. Athugaði í fljótheitum hvort ég hefði fengið skemmtilegan póst svona til að ná mesta sjokkinu úr mér, meðan ég beið eftir því að hitta tutorinn minn. Fyrsti pósturinn sem ég las var um það að einhver steliþjófur hefði sett upp myndavélar við hraðbanka skólans í þeim tilgangi að ná númerum og kortum af fólki. Þar hef ég oft á tíðum notað debetkortið mitt. Nú þarf ég líka að skipta um það og plötuð aftur á sömu skólalóð. Mér finnst þessir steliþjófar heldur ósvífnir að stela af fátækum saklausum stúdentum.

Ég ákvað að þetta væri nóg dreif mig að hitta tutorinn og taka svo strætó heim. Það gat náttúrulega ekki gengið upp heldur. Maskínan sem selur strætómiðana át peningana mína. Ég fékk mér því ágætis göngutúr heim í boxið góða.

Murphy vakir yfir mér – þið hin njótið held hann sé fremur upptekinn;)

Ekki að ég sé að kvarta….

2005-11-16T16:31:00.000Z

En margt skilur maður nú betur eftir að hafa flutt hingað til Bretlands.

Ég skil til dæmis mun betur af hverju Bretinn kaus Möggu Thatcher á sínum tíma. Ég skil líka betur af hverju þeim er svona illa við hana núna. Hvort tveggja má líka segja um Tony Blair.

Best af öllu skil ég af hverju pönkið varð til í Bretlandi. Einhverjir hafa einfaldlega fengið nóg.

Hitt er mér hins vegar fyrirmunað að skilja að öll þjóðin skuli láta eins og England hafi unnið HM í fótbolta við það að vinna einn vináttulandsleik. Eina leiðin til að gera úrslitakeppni HM bærilega hérna næsta sumar er að Englendingar detti út snemma. Helst fyrir tilverknað Þjóðverja.